[trevor]

walnijcie jakieś wywiady jak macie bo nie ma co czytać.. pozatym w życiu czytałme moze ze dwa wywiady z kobejnem

[lzp]

http://www.nirvana.bulwar...hp?article_id=3

Może to z córką Kurta.

[JAMik]

Gdzieś już i kiedyś wrzucałem,ale chyba w śmietniku admini umieścili temat,bo umarł.Tam był temat ogólnie z wywiadami apropo muzyki grunge,ale proszę.Oto dwa wywiady jakie posiadam:

WYWIAD 1:

Nirvana stała się wielkim, popularnym zespołem, lecz najważniejszą częścią jej historii pozostaje muzyka. W twojej muzyce można znaleźć te proste, lecz jakże potężne rockowe emocje, które umykają innym zespołom. Czy jesteś bardzo dumny z dokonań Nirvany?

KURT: To ciekawe, co mówisz. Oczywiście odczuwam pewne zadowolenie z faktu, że jakaś tam liczba ludzi kupuje nasze płyty i przychodzi na nasze koncerty, lecz nic nie może równać się z przyjemnością płynącą ze słuchania zespołu grającego napisaną przeze mnie piosenkę. Nie mam tutaj na myśli radia ani MTV. Po prostu bardzo lubię grać te piosenki z dobrym perkusistą i basistą. Oprócz mojej żony i córeczki, nic w życiu nie sprawia mi większej przyjemności. Jestem niezwykle dumny z tego, co udało nam się razem osiągnąć. Nie wiem jednak jak długo będziemy jeszcze grać jako Nirvana bez radykalnej zmiany muzycznego kierunku. Mam mnóstwo pomysłów i muzycznych ambicji, które nie mają nic wspólnego z powszechnie uznanym szyldem „grunge", który od kilku lat wciskany jest na potęgę kupującej płyty publiczności. Zobaczymy, czy uda mi się zrobić to co chcę, w ramach działalności Nirvany. Wiem też, ze Krist i Dave mają swoje pomysły, które mogą nie pasować do kierunku obranego przez zespół. Wszyscy mamy już dość przypinanych nam etykietek. Nawet sobie nie wyobrażasz, jak bardzo to ogranicza.

Dałeś wyraźnie do zrozumienia, że nie czujesz się dobrze w roli „gwiazdy rocka", lecz zamieszczone na „In Utero" utwory takie jak „Heart Shaped Box" i „Pennyroyal Tea" udowadniają, że jesteś bardzo utalentowanym twórcą. Czasami musi ci być bardzo trudno. Czy proces pisania nowych utworów nadal sprawia ci przyjemność?

KURT: Znacznie mniejszą, gdy myślę o nim jako o części mojej „pracy". Komponowanie nie jest pracą, to czysta ekspresja. Sesje zdjęciowe, wywiady — to one są prawdziwą pracą.

W czasie występów jesteś kłębkiem emocji. Czy w czasie wykonywania utworów odczuwasz na nowo delikatność i gniew zamknięte w swoich piosenkach?

KURT: To bardzo trudne, gdyż delikatność i gniew zostają zamknięte w piosence w chwili, gdy powstaje. W pewnym sensie mogę, więc już tylko odtworzyć uczucia za każdym razem, gdy gram i śpiewam jakiś utwór. Gdy ma się już pewne doświadczenie, przychodzi to łatwiej, ale wiąże się z pewnym oszustwem, gdyż nigdy nie można w pełni oddać głębi zamkniętej w utworze. Prawdziwe „występy" kryją w sobie element aktorstwa, którego zawsze próbowałem unikać.

Bardzo dziwnie musicie się czuć występując teraz w wielkich halach sportowych. Jak sobie radzisz z tłumami publiczności?

KURT: O wiele lepiej niż kiedyś. Kiedy odnieśliśmy sukces, bardzo surowo podchodziłem do ludzi przychodzących na nasze koncerty. Każdą z osób poddawałem działaniu punk-rockowych idei. Nie mogłem pogodzić się z faktem, że przyciągamy tych samych ludzi, przeciwko którym wypowiadam się w większości moich utworów. Od tamtej pory jednak nauczyłem się akceptować ludzi takimi, jakimi są. Bez względu na to kim byli zanim przyszli na nasz koncert, mam przed sobą kilka godzin, by przekonać ich do swojego poglądu na świat. Nie chcę wcale nic im narzucać; dostałem tylko możliwość zaprezentowania swoich poglądów. I wychodzi na to, że to do mnie zawsze należy ostatnie słowo.

Twoje utwory są bardzo złożone, lecz widać też wyraźnie, że bawi cię sama gra na gitarze elektrycznej. Czy ta gra jest dla ciebie przyjemnością czy też walką z tym instrumentem?

KURT: To walka jest przyjemnością. Jestem zupełnie "antygitarowym" bohaterem - umiem tylko uderzać w struny. Pierwszy przyznam, że nie ma we mnie nic z wirtuoza. Nie potrafię grać tak jak Segovia. Ale najzabawniejsze jest to, że Segovia prawdopodobnie nie umiałby zagrać tak jak ja.

Czy po dołączeniu do zespołu Pata Smeara twoje podejście do instrumentu bardzo się zmieniło? Czy łatwiej jest występować mając do pomocy drugiego gitarzystę?

KURT: Współpraca z Patem układa się wspaniale od pierwszego dnia. Jest nie tylko jednym z moich najbliższych przyjaciół. Od razu znalazł dla siebie miejsce w naszej muzyce, nie wywołując przy tym na siłę żadnych poważnych zmian. Jakoś nie potrafię sobie wyobrazić siebie w roli drugiego Micka Jaggera, lecz dzięki Patowi mogę lepiej porozumiewać się z publicznością. Teraz więcej jest we mnie z showmana — no nie, tutaj chyba trochę przesadziłem. Powiedzmy, że dzięki Patowi, który troszczy się o rytm, ja mogę bardziej skoncentrować się na występie jako całości. Myślę, że to o 100% poprawiło jakość naszych koncertów.

Na albumie „In Utero" i w czasie koncertów grasz na gitarze potężne „anty-solowe" partie. Co przychodzi ci na myśli, gdy zbliża się pora na uwolnienie drzemiącej w gitarze bestii?

KURT: Mniej niż mógłbyś sobie kiedykolwiek wyobrazić. Krist i Dave bardzo pomagają ci w ożywieniu twoich utworów.

Jak opisałbyś rolę każdego muzyka - także swoją - w tworzeniu brzmienia Nirvany?

KURT: Ja potrafię sporo zdziałać kręcąc pokrętłami od wzmacniacza. Jednak nasze utwory zawdzięczają swoją dynamikę Dave'owi. Krist wspaniale radzi sobie z utrzymywaniem muzycznego kursu, a ja jestem tylko folkowym wokalistą znajdującym się gdzieś pośrodku.

Co poza wywiadami najbardziej cię teraz w życiu denerwuje?

KURT: Straszliwie długie rozstania z rodziną. Ludzie, którzy podają mi specjały francuskiej kuchni, podczas gdy ja mam ochotę tylko na makaron z serem. Ludzie, którzy widzieli we mnie kiedyś nieśmiałego chłopca, a teraz uważają mnie za niedostępnego gwiazdora.

Czy wspominałem już o wywiadach? Album „Nevermind" bardzo zmienił twoje życie, lecz na pewno pomaga ci obecność Courtney i Frances Bean. Czy lubisz być częścią rodziny?

KURT: To dla mnie najważniejsza rzecz na świecie. Granie muzyki jest tym, co robię — moja rodzina jest tym, czym jestem. Kiedy wszyscy zapomną już o Nirvanie, a ja będę brał udział w jakiejś wspominkowej trasie otwierając występy The Temptations i The Four Tops, Frances Bean nadal będzie moją córką, a Courtney moją żoną. To znaczy dla mnie najwięcej.

WYWIAD 2(27.01.1994):

Pozwoliłem Sobie zaznaczyć co ciekawsze zdaniem mym fragmenty wypowiedzi

Poza tym, że nic się dzisiaj nie udawało, opuściliście scenę nie zagrawszy "Smells Like Teen Spirit". Dlaczego?

KURT: Tego byłoby za wiele [śmieje się]. To tylko pogorszyłoby sytuację. Nawet nie pamiętam solówki z "Teen Spirit". Potrzebowałbym jakichś pięciu minut za kulisami, żeby ją sobie przypomnieć, ale to mnie nie interesuje. Nie wiem, czy jestem taki leniwy, czy może już mi tak nie zależy na tej piosence. Nadal lubię grać ten kawałek, ale to trochę wstyd grać "Teen Spirit".

Dlaczego? Czy jej sukces nadal cię wkurza?

KURT: Tak. Wszyscy przywiązują tak wielką wagę do tej piosenki. Jest taka popularna dlatego, że ludzie słyszeli ją milion razy w MTV. Wtłoczono im ją do głów. Myślę, że wiele piosenek, które napisałem, jest równie dobrych, jeśli nie lepszych. Weźmy na przykład "Drain You". Jest na pewno równie dobra jak "Teen Spirit". Uwielbiam ten tekst i nigdy nie znudziło mi się jej grać. Może gdyby była tak popularna jak "Teen Spirit", nie lubiłbym jej tak bardzo.

Jeżeli chodzi o "Teen Spirit" z ledwością zmuszam się, żeby ją zagrać. Szczególnie wtedy, gdy występ jest równie nieudany jak dzisiejszy. Dosłownie mam ochotę rzucić gitarę i odejść. Nie umiem udawać, że dobrze się bawię.

Ale musiałeś się nieźle bawić, kiedy ją pisałeś.

KURT: Ćwiczyliśmy od jakichś trzech miesięcy. Czekaliśmy na podpisanie kontraktu z Geffen. Dave [Grohl] i ja mieszkaliśmy w Olympii, a Krist [Novoselic] mieszkał w Tacoma. Co wieczór jeździliśmy do Tacomy na próby i chcieliśmy pisać piosenki. Próbowałem stworzyć coś bardzo popowego. Tak naprawdę za pierwszym razem próbowałem zerżnąć coś z The Pixies. Tak bardzo się z nimi identyfikowałem, że powinienem zostać członkiem zespołu lub przynajmniej członkiem ich supportu. Wykorzystaliśmy ich dynamikę, polegającą na cichym, wolnym początku i narastającym hałasie. „Teen Spirit" opiera się na zupełnie banalnym riffie. Jest bardzo podobny do tego z „Louie, Louie" zespołu Boston. Kiedy doszedłem do solówki, Krist spojrzał na mnie i powiedział - „To jest śmieszne". Zmusiłem ich do grania tego przez półtorej godziny.

Skąd pochodzi linijka „Oto jesteśmy. Zabawiajcie nas"?

KURT: To jest część tekstu, którego używałem za każdym razem, gdy szedłem na jakąś imprezę, żeby przełamać lody. Wiele razy stanie w pokoju pomiędzy ludźmi jest nudne i męczące, więc za każdym razem mówiłem „Oto jesteśmy. Zaprosiłeś nas. Zabawiaj nas".

Jak się czułeś, widząc, ze piosenka, którą napisałeś w hołdzie jednemu z ulubionych zespołów, staje się grungeowym hymnem? Nie mówiąc już o tym, że stał się przełomowym momentem w życiu młodej publiczności.

KURT: Właściwie przez moment mieliśmy to, o co nam chodziło. Przez kilka lat w Seattie mieliśmy Lato Miłości i to było wspaniałe. Mogłem skoczyć w tłum z moją gitarą, a publiczność przenosiła mnie na drugi koniec sali i z powrotem na scenę, nie raniąc mnie. To było przeżycie, którego nikt mi nie odbierze. Ale kiedy „Teen Spirit" dostało się do pierwszego obiegu, to się skończyło. Mam już dość zażenowania z powodu tej piosenki.

To jest wasza pierwsza trasa od jesieni 1991, kiedy ukazała się płyta „Nevermind". Dlaczego czekaliście tak długo?

KURT: Potrzebowałem czasu, żeby zebrać myśli i odpocząć. Miałem wrażenie, że zarabiam tyle szmalu, że nie muszę już nigdy wyruszać w trasę. Miliony dolarów - 8 milionów za 10 milionów sprzedanych płyt - dla mnie to brzmiało jak masa pieniędzy, więc myślałem, że będę siedział i cieszył się nimi. Nie chcę, żeby to była wymówka, ale moje bóle brzucha były największą barierą, powstrzymującą mnie od wyruszenia w trasę. Zmagałem się z nimi bardzo długo. Kiedy ktoś doświadcza chronicznego bólu brzucha przez pięć lat, to pod koniec piątego roku jest praktycznie wariatem. Czułem się jak schizofrenik, jak mokry, zbity kot.

Jak myślisz, ile z twojego fizycznego bólu jest w twoich piosenkach?

KURT: To jest dość niebezpieczne pytanie. Naturalnie jeśli ktoś przeżywa jakieś trudności w swoim życiu, to oczywiście znajduje to odbicie w jego muzyce. Czasami to jest całkiem korzystne. Myślę, że i w moim wypadku tak było. Ale oddałbym wszystko, gdyby to dało mi zdrowie. Chciałem udzielić tego wywiadu po zagraniu kilku koncertów. Teraz mogę powiedzieć, że jak na razie jest to najprzyjemniejsza trasa, ze wszystkich, na których byłem. Szczerze. To nie ma nic wspólnego z tym, że gramy w większych salach czy z tym, że więcej ludzi wchodzi mi w tyłek. To dlatego, że mój żołądek przestał mnie dręczyć. Ja jem! Wczoraj zjadłem wielką pizzę. Byłem szczęśliwy, że mogę to zrobić. To działa na mnie bardzo pozytywnie. Ale z drugiej strony, zawsze obawiałem się, że kiedy skończy się mój problem z żołądkiem, nie będę kreatywny. Kto wie? [Cisza] W tej chwili nie mam żadnych nowych piosenek. Podczas nagrywania każdego albumu zostaje nam od jednej do trzech niewykorzystanych piosenek. Są bardzo dobre i bardzo się nam podobają, więc w razie czego mamy jakiś hit powyżej przeciętnej. Tak więc następna płyta powinna być ciekawa, bo tym razem nic nam nie zostało. Po raz pierwszy zaczynam od zera. Nie wiem, co nagramy.

Jedna z piosenek na „In Utero" nosi tytuł - „Nienawidzę siebie i chce umrzeć" (I Hate Myself And l Want To Die). Jak mamy to odczytać?

KURT: Jako żart. Nic więcej. I właśnie dlatego postanowiliśmy umieścić ten utwór na płycie. Wiedzieliśmy, że ludzie tego nie załapią, że wezmą to na poważnie. To był żart, nabijaliśmy się z siebie. Ludzie myślą o mnie, jak o wkurzającym, wiecznie niezadowolonym schizofreniku, który nie myśli o niczym innym tylko o samobójstwie. „On z niczego nie jest zadowolony". Dlatego pomyślałem, że to zabawny tytuł. Długo myślałem o tym, czy nie zatytułować w ten sposób całej płyty, ale wiedziałem, że większość ludzi go nie zrozumie.

Czy kiedykolwiek czułeś taką rozpacz, ból czy złość, że chciałeś się zabić?

KURT: Tak, jakieś pięć lat temu, kiedy miałem okropne bóle brzucha. Codziennie chciałem się zabić. Wiele razy byłem bliski i tego. Przepraszam, że jestem taki szczery, gdy o tym mówię. To było podczas naszego tournee. Leżałem na podłodze i wymiotowałem powietrzem, ponieważ nie przyjmowałem nawet wody. A za 20 minut miałem wyjść na scenę i grać. Śpiewałem i plułem krwią. Tak nie da się żyć. Kocham grać, ale coś było nie tak, więc zdecydowałem się na kurację.

Nawet jeśli to był żart, taka piosenka potrafi wstrząsnąć. Są dzieciaki, które z jakichś powodów stale myślą o samobójstwie.

KURT: To właśnie wyróżnia nasz zespół. Chodzi o sprzeczność. To jest jednocześnie zabawne i na serio.

Jakie listy otrzymujesz teraz od fanów?

KURT: [Długa cisza] Kiedyś czytałem bardzo dużo listów i byłem w to bardzo zaangażowany. Ale później byłem tak zajęty przy nagrywaniu płyty, że nie miałem czasu przeczytać ani jednego listu i bardzo źle się z tym czułem. Nie byłem nawet w stanie znaleźć dość energii, aby wydać naszego fanzina, który miał być przeciwwagą dla całej tej idiotycznej prasy. Miał opowiedzieć prawdę o zespole.

To naprawdę trudne. Muszę przyznać, że robię wiele rzeczy, które robią inne gwiazdy lub są zmuszone robić. Nie odpowiadam na listy, nie jestem nabieżąco z muzyką. Większość czasu jestem odcięty. Świat zewnętrzny jest mi w dużej mierze obcy.

Czuję się bardzo szczęśliwy, kiedy mogę wyjść do klubu. Niedawno mieliśmy wolny wieczór w Kansas i razem z Patem [Smear'em] zastanawialiśmy się dokąd pójść. Zadzwoniliśmy do radia, działającego przy miejscowym college'u, i zapytaliśmy, co się dzieje. Wyobraź sobie, że oni nie wiedzieli! Więc zadzwoniliśmy do baru, a tam właśnie grali Treepeople z Seattie.

Okazało się, że ludzie, których tam spotkałem, byli naprawdę mili, trójka świetnych dzieciaków grających w różnych zespołach. Przez całą noc świetnie się z nimi bawiłem. Zaprosiłem ich do hotelu. Pewnie trochę przesadziłem z tą gościnnością, ale cieszę się, że wciąż umiem to robić. Po prostu umiem znajdować nowych przyjaciół.

A myślałem, że już tego nie potrafię. Kilka lat temu graliśmy w Detroit. Przyszło około dziesięciu osób. Zaraz obok był bar. Nagle wszedł tam Axl Rosę z dziesięcioma czy piętnastoma ochroniarzami. Niezłe przedstawienie. Wszyscy zaczęli mu nadskakiwać. Gdyby przyszedł sam, nie byłoby takiego wielkiego cyrku, ale on tego chciał. Celowo ściągasz na siebie uwagę, jeżeli chcesz, żeby inni cię zauważyli.

Jaki jest teraz twój stosunek do Pearl Jam? Krążyły plotki, że miałeś być na okładce „Time" razem z Eddie'm.

KURT: Nie chcę się w to wgłębiać. Jedno czego się nauczyłem to to, że przygadywanie ludziom mi nie służy. Szkoda, bo ten spór między Nirvaną i Peari Jamem trwa już od tak dawna, a byliśmy już tak blisko rozwiązania go. Nigdy do końca nie rozumiałem, o co w tym wszystkim chodzi.

Właściwie nic się nie stało. Przygadywałem im, bo nie lubiłem ich zespołu. Nie znałem wtedy Eddie'go osobiście. To moja wina, powinienem się przyczepić do wytwórni płytowej, a nie do zespołu. Po prostu sprzedawano ich. Nie wbrew ich woli... Nie zdawali sobie chyba sprawy, że próbuje się ich podpiąć pod grunge.

Ani trochę im nie współczujesz? Podobnie jak Nirvaną musieli nagrać dobrą, drugą płytę.

KURT: Współczuję im, ale wydaje mi się, że nie postarali się tak bardzo, jak my. Oni są zwykłym rockowym zespołem. To taki miły zespół, który wszyscy lubią. [Śmieje się]. Boże, mam w głowie jeszcze więcej cytatów na ten temat.

Wkurzam się, bo wiem, że pracowaliśmy bardzo ciężko, żeby wypełnić tę płytę najlepszymi utworami. Może sobie pochlebiam, ale uważam, że jesteśmy najlepszym zespołem na świecie. Zdałem sobie sprawę, że wystarczy kilka chwytliwych kawałków na płycie, a reszta może być straszną chałą. Gdybym był sprytniejszy, nie wydałbym Nevermind, tylko rozłożyłbym te kawałki na piętnaście lat. Ale nie mogę tego zrobić. Wszystkie moje ulubione płyty zawierały same dobre piosenki: „Rocks" Aerosmith, „Never Mind The Botlocks" The Sex Pistols, „Led Zeppelin II" czy „Back In Black" AC/DC.

Jesteś również zadeklarowanym fanem The Beatles.

KURT: Tak. John Lennon był zdecydowanie moim ulubionym Beatlesem. Nie wiem, kto napisał, jakie piosenki, ale Paul McCartney jest żenujący. Lennon był oczywiście niezrównoważony [śmieje się], więc mogłem się z nim utożsamić.

Dzięki książkom, które przeczytałem - a podchodzę bardzo sceptycznie do tego, co czytam - bardzo mu współczułem. Był zamknięty w swoim mieszkaniu. Mimo że bardzo kochał Yoko i dziecko, jego życie było więzieniem. Był uwięziony i to nie było w porządku. Ten sam problem miałem, gdy stawałem się osobą publiczną. Ludzie inaczej traktują takie osoby. To musi się zmienić, musi.

Nie ważne, jak bardzo się starasz, zawsze wychodzi na to, że narzekasz. Mogę zrozumieć, że ktoś czuje się w ten sposób i to staje się jego obsesją. Bardzo trudno przekonać ludzi, żeby wyluzowali. Po prostu podchodźcie do tego spokojnie, trochę szacunku i wystarczy. My też mamy sraczkę [śmieje się].

„In Utero" może stać się najbardziej oczekiwanym i dyskutowanym albumem 1993 roku. Czy podczas tych wszystkich zmian tytułu i zamieszania iv prasie wywołanego przez Steve'a Albini nie czułeś, że to zaczyna 'się robić głupie? Przecież to tylko płyta.

KURT: Tak, ale zdążyłem się już do tego przyzwyczaić [śmieje się]. Gdy nagrywaliśmy płytę, niczego takiego nie było. Nagrania trwały tydzień, a większość wokali zrobiłem w jeden dzień plus jakieś siedem godzin. Akurat miałem dobry dzień i jakoś poszło.

Więc w czym problem?

KURT: Nie chodziło o piosenki tylko o produkcję. Bardzo długo nie mogliśmy dojść, gdzie tkwi problem. Nie mieliśmy pojęcia, dlaczego nie mamy w sobie tej energii, towarzyszącej nam podczas nagrywania Nevermind. W końcu doszliśmy do wniosku, że wokal nie był dostatecznie głośny, a basu w ogóle nie było słychać. Nie słyszeliśmy ani jednego taktu Krista.

Myślę, że kilka piosenek na In Utero można było jeszcze bardziej dopracować, szczególnie „Pennyroyal Tea". Nie jest dobrze nagrana. Coś jest z nią me tak. Powinniśmy byli ją nagrać tak, jak piosenki na Nevermind, ponieważ wiem, że to bardzo dobra piosenka, potencjalny hit. Myślimy o zmiksowaniu jej na nowo.

Mierzysz i nie trafiasz. To naprawdę dziwna sprawa z tą piosenką. Żaden utwór nie sprawił mi tylu kłopotów, a z drugiej strony z żadnego nie byłem tak zadowolony.

Porozmawiajmy o pisaniu piosenek. Twoje najlepsze utwory - „Teen Spirit", „Come As You Are", „Rape Me" czy „Pennyroyal Tea" - zaczynają się od linijek zaśpiewanych tym samym niskim, spokojnym tonem. Potem wchodzi refren na cały regulator i zagłusza cię. Więc co w końcu ma być pierwsze?

KURT: [Długo milczy, po czym uśmiecha się]. Nie wiem. Naprawdę nie wiem. Wydaje mi się, że zaczynam od tych kilku linijek, a potem przechodzę do refrenu. Ale zaczynam mieć dość tego schematu. Choć chyba nie można nic z tym zrobić. Opanowaliśmy go do perfekcji. To jest bardzo dynamiczny styl. Jest jeszcze wiele innych możliwości, które moglibyśmy wykorzystać. Krist, Dave i ja ćwiczyliśmy tylko jeden schemat - ten polegający na przechodzeniu z ciszy do hałasu. To trwa już tak długo, że powoli staje się nudne. To wygląda mniej więcej tak - „OK, gram ten riff. Gram cicho bez efektu, potem wchodzi pierwszy wers. Teraz włączamy efekt gitarowy, a Dave mocniej bije w perkusję".

Chcę nauczyć się robić coś pomiędzy, nadać tej muzyce nieco psychodelicznego charakteru i rozbudować strukturę. Nie wiem, czy jako muzycy jesteśmy w stanie to zrobić.

Piosenki takie jak „Dumb" i „All Apologies" faktycznie pokazują, ze szukacie drogi dotarcia do publiczności inaczej niż poprzez ten gitarowy atak.

KURT: To prawda. Szkoda, że nie umieściliśmy takich piosenek na poprzednich albumach. Na Bleach nawet „About The Girl" było ryzykowne. Wtedy bardzo lubiłem pop, na przykład R. E. M. i wszystko, co pochodziło z lat sześćdziesiątych, ale istniała duża presja niezależnej sceny. Umieszczenie na płycie grungepopowego utworu w stylu R.E.M., tylko trochę bardziej chropowatego, było bardzo ryzykowne w tym środowisku.

Nie zdołaliśmy pokazać publiczności lżejszego, bardziej popowego oblicza zespołu. Ciężka gitara, to jest właśnie to, co dzieciaki chcą usłyszeć. Lubimy tak grać, ale nie wiem, jak długo jeszcze będę w stanie ryczeć na całe gardło, na każdym koncercie.

Czasami żałuję, że nie śpiewam piosenek w stylu Boba Dylana. Nie traciłbym głosu po każdym koncercie i mógłbym robić karierę, o której marzyłem.

Co to oznacza dla Niryany na przyszłość?

KURT: Nie mogę spojrzeć w przyszłość i powiedzieć, że za dziesięć lat wciąż będę grał piosenki z Nirvaną. Nie chcę być zmuszony do robienia tego, co Eric Clapton. Nie chcę być złośliwy w stosunku do niego - darzę go wielkim szacunkiem - ale nie chcę dopasowywać swoich piosenek do mojego wieku [śmieje się].

„Rape Me" jest najbardziej kontrowersyjną piosenką na płycie „In Utero". Ma w sobie coś, co czyni ją wspaniałą, ale tekst i tytuł wywołały sprzeciw. Nie wśród DJ-ów, ale wśród kobiet, które twierdzą, że to wulgarne, kiedy mężczyzna używa takiego mocnego i wywołującego emocje słowa.

KURT: Rozumiem ich punkt widzenia, wiele razy o tym słyszałem. Momentami czułem, że tego żałuję, kiedy indziej chciałem się bronić. Właściwie chciałem napisać piosenkę, która wyrażałaby poparcie dla kobiet i opowiadała o gwałcie. Od tylu lat ludzie mają trudności z właściwym odczytaniem naszych tekstów, więc postanowiłem być dosłowny w tym przypadku. Jak mocno powinienem napiętnować ten temat? Jak dużymi literami mam to powiedzieć? Może to nie wygląda ładnie, ale gwałcona kobieta jest wściekła i zdaje się mówić - "No dalej, zgwałć mnie, zaczynaj, i tak dostaniesz to, czego chcesz".

Głęboko wierzę w karmę i w to, że taki skurwysyn dostanie za swoje. Zostanie złapany, pójdzie do więzienia, a tam, to on zostanie zgwałcony. Więc kobieta zdaje się mówić - "zgwałć mnie, zrób to - ty będziesz miał jeszcze gorzej".

Co powiedziała Courtney, kiedy usłyszała tę piosenkę?

KURT: Myślę, że zrozumiała. Wytłumaczyłem jej to chyba lepiej niż tobie. Chcę przy okazji powiedzieć, że pisząc tę piosenkę, wcale nie chciałem być kontrowersyjny. To była ostatnia rzecz, jakiej wtedy pragnąłem. Nie chcieliśmy jej wydać tylko po to, żeby rozzłościć rodziców i mieć feministki na karku. Po prostu tak bardzo pogardzam ludźmi, którzy są zdolni zrobić coś takiego [kobiecie]. To jakby powiedzieć: „Zrób to raz, a może się wywiniesz. Zrób to sto razy. W końcu cię dopadną".

Kiedy cię zatrzymano pod zarzutem użycia przemocy tego lata, Courtney zeznała, że trzymasz w domu broń. Dlaczego myślisz, ze potrzebujesz broni?

KURT: Lubię broń. Lubię strzelać.

Gdzie i do czego?

KURT: [Śmieje się]. Kiedy idziemy na strzelnicę do lasu. To nie jest oficjalna strzelnica, ale nie jest to niezgodne z prawem. Tam jest taki ogromny klif, więc możemy być pewni, że nikogo nie zranimy. Wokół nie ma żywej duszy.

Nie sądzisz, że trzymanie w domu broni jest niebezpieczne, szczególnie ze względu na twoją córkę Frances?

KURT: Nie. To jest nasze zabezpieczenie. My nie mamy ochroniarzy. Atakowano i zamordowano wielu mniej sławnych ludzi od Courtney i mnie. To mógłby być ktoś przypadkowy, kto chciałby obrabować dom. Właściwie mam jedną naładowaną broń, ale jest schowana w bezpiecznym miejscu - w szafce, do której Frances w żaden sposób nie dosięgnie. Mam też M-16, którym świetnie się strzela. To jedyny sport, jaki kiedykolwiek lubiłem. Nie mam na tym punkcie obsesji.

Co Courtney myśli o trzymaniu broni w domu?

KURT: Była przy tym, gdy ją kupowałem. Posłuchaj, nie jestem zbyt silnym facetem, nie mógłbym powstrzymać napastnika z bronią czy nożem. Ale nie zamierzam stać z boku i patrzeć, jak ktoś morduje moją rodzinę. Nie zawahałbym się odstrzelić takiemu łba. Ta broń jest u nas wyłącznie dla naszego bezpieczeństwa. Czasami mogę pójść sobie postrzelać i dobrze się bawić. [Chwila milczenia]. Do celu, podkreślam [śmieje się].

Ludzie z reguły sądzą, że ktoś kto sprzedał kilka milionów płyt, musi żyć naprawdę wystawnie. Jak bogaty się czujesz? Według jednej z wersji miałeś kupić nowy dom i urządzić w nim studio, ale podobno twój księgowy powiedział, że cię na to nie stać.

KURT: Tak, to prawda. Po prostu jakiś czas temu dostałem czek za tantiemy, od płyty Nevermind, na dość pokaźną sumę. Kiedy nagrywaliśmy, myślałem - „Boże zarobię 10 a może 15 milionów dolarów", ale to nie tak. Nie żyjemy wystawnie. Nadal jem makaron Kraft i ser, ponieważ to lubię i przywykłem do tego. Nie jesteśmy rozrzutni.

Nie mam pretensji do dzieciaków, którym wydaje się, że jeśli ktoś sprzedał dziesięć milionów płyt, jest milionerem i jest ustawiony na resztę życia. Ale to nie tak. W zeszłym roku wydałem milion dolarów i nie wiem, jak to zrobiłem. Naprawdę. Kupiłem dom za 400 tysięcy. Podatek wyniósł mnie kolejne 300 z kawałkiem. Co jeszcze? Trochę pieniędzy pożyczyłem matce. Kupiłem samochód. I to by było na tyle.

Nie masz dużo do pokazania za ten milion.

KURT: To zdumiewające. Jednym z powodów, dla których nie pojechaliśmy w trasę, gdy Nevermind była w stanach naprawdę popularna, był mój sposób myślenia: „Pieprzyć to, dlaczego mam jechać w trasę. Mam chroniczne bóle brzucha, mogę nawet umrzeć w tej trasie. Sprzedaję miliony płyt, za milion dolarów mogę nic nie robić do końca życia". Ale nie ma sensu próbować tego tłumaczyć piętnastolatkowi. Sam nigdy bym w to nie uwierzył.

Czy martwisz się o to. Jaki wpływ ma twoja praca i styl życia na małą Frances? Wydawało się, że bardzo jej się podoba dreptanie po twojej garderobie, choć ten świat musi być dla niej dość dziwny.

KURT: Bardzo się o to martwię. Ona wydaje się lgnąć do każdego. Ciągle się przenosimy. Mamy dwie nianie, jedna pracuje na cały etat, a druga opiekuje się nią w weekendy. Kiedy bierzemy ją w trasę, przez cały czas jest wśród ludzi i nie wychodzi do parku zbyt często. Staramy się, jak możemy.

W piosence „Serve The Seryants" śpiewasz - „bardzo się starałem mieć ojca, ale miałem tylko tatusia". Czy boisz się, że zrobisz te same błędy, jakie popełnili twoi rodzice?

KURT: Nie, zupełnie się o to nie martwię. Mój ojciec i ja jesteśmy zupełnie innymi ludźmi. Wiem, że potrafię okazać o wiele więcej zainteresowania dziecku niż mój ojciec. Nawet gdybyśmy mieli się kiedyś rozwieść z Courtney, nie pozwoliłbym, żeby zauważyła między nami złe wibracje. Takie coś może mieć na dziecko naprawdę zły wpływ, ale tak dzieje się, kiedy rodzice nie są zbyt inteligentni.

Nie sądzę, żebyśmy byli z Courtney aż tak popieprzeni. W całym naszym życiu brakowało miłości, więc jeśli mamy jakiś wspólny cel, to właśnie zapewnienie Frances jak najwięcej miłości. To jest jedyna rzecz, której mogę być pewien, że nie pójdzie złe.

Jak się wam układało w zespole przez ostatni rok?

KURT: Kiedy brałem narkotyki, było naprawdę źle. Nie mogliśmy się porozumieć. Krist i Dave nie rozumieli mojego problemu z narkotykami. Oni nigdy nie brali dragów. Nie rozmawialiśmy o tym zbyt często. Wyobrażali sobie różne rzeczy, jak większość ludzi i wcale nie mam o to do nich pretensji. Ale nic nie jest takie złe, jak się na początku wydaje. Odkąd jestem czysty, nasze stosunki się poprawiły. Z wyjątkiem Dave'a. Nadal się o niego martwię, ponieważ on przez cały czas czuje się zagrożony. Nadal czuje się jakby nie do końca pełnoprawnym członkiem Nirvany...

Wydaje mu się, że nie przeszedł pomyślnie weryfikacji?

KURT: No właśnie. Nie rozumiem tego. Prawię mu tyle komplementów, ile tylko mogę. Zasadniczo nie jestem osobą, która prawi komplementy, szczególnie podczas prób. „Zróbmy tę piosenkę, zróbmy tamtą, zróbmy to jeszcze raz" - to wszystko. Myślę, że Dave jest osobą, która czasem potrzebuje wsparcia. Zauważyłem to, więc staram się często go chwalić.

Więc to ty wszystkim kierujesz?

KURT: Pytam o ich zdanie na temat różnych rzeczy, ale ostateczna decyzja należy do mnie. Zawsze dziwnie się czuję, kiedy o tym mówię, to wydaje się takie egoistyczne. Ale jeszcze nigdy się nie kłóciliśmy. Dave, Krist i ja nigdy jeszcze na siebie nie wrzeszczeliśmy.

To nie jest tak, że oni boją się przedstawić swoje propozycje - zawsze pytam ich o zdanie, a oni mówią, co myślą. W końcu wszyscy dochodzimy do tych samych wniosków.

Czy nigdy nie zdarzyła się wam nawet ożywiona dyskusja?

KURT: Tak, na temat tantiemów od pisania piosenek. Wszystkie teksty piszę ja. Jeżeli chodzi o muzykę, do mnie należy jakieś 75 procent, reszta należy do nich. Myślę, że to w porządku. Ale w czasie kiedy ta sprawa wyszła, brałem narkotyki. Oni bali się, że mogę zacząć prosić o więcej rzeczy. Bali się, że mogę oszukiwać ich na wypłacie i takich rzeczach. Ale nawet wtedy nie wrzeszczeliśmy na siebie i wszystko dzieliliśmy uczciwie.

Biorąc pod uwagę wszystkie twoje obiekcje na temat grania „Smells Like Teen Spirit" i pisania podobnych piosenek, odpowiedz na pytanie - czy umiesz wyobrazić sobie, że nie ma Nirvany, że grasz sam?

KURT: Nie sądzę, żebym kiedykolwiek był w stanie zrobić coś sam, jakieś solowe przedsięwzięcie Kurta Cobaina.

Nie brzmi to najlepiej, prawda?

KURT: Prawda [śmieje się]. Chciałbym pracować z ludźmi, którzy robią coś zupełnie innego od tego, co ja robię.

To nie wróży dobrze na przyszłość ani Nirvanie, ani waszej muzyce.

KURT: To właśnie sugeruję od początku tego wywiadu. Że jesteśmy prawie wypaleni. Doszliśmy do miejsca, gdzie zaczynamy się powtarzać. Nie mamy do czego dążyć ani czego oczekiwać.

Najlepszy dla nas czas był wtedy, gdy wychodziła płyta Nevermind. Wyruszyliśmy w trasę po Stanach, podczas której graliśmy w klubach. Koncerty zawsze były udane, a płyta sprzedawała się doskonale. Wtedy były w powietrzu jakieś nadzwyczajne wibracje, jakaś energia. Działo się coś wyjątkowego.

Naprawdę jest mi przykro to mówić, ale jeśli nie zaczniemy eksperymentować, nie będzie przyszłości dla Nirvany. Spójrzmy prawdzie w oczy. Jeśli ci sami ludzie pracują przez cały czas razem, są ograniczeni. Naprawdę chcę popracować nad nowymi rzeczami i wiem, że Krist i Dave też tego chcą. Alę nie jestem pewien, czy możemy dokonać tego razem. Nie chcę wydawać kolejnej płyty, która zabrzmi tak samo, jak trzy poprzednie.

Jedno co wiem, to to, że nagramy przynajmniej jeszcze jedną płytę i wiem już jak będzie brzmiała. Ten album będzie bardzo ezoteryczy podobny do ostatniej płyty R.E.M. Potrafię napisać kilka dobrych piosenek. Nie wiem, jak oni to robią. Boże, oni są najlepsi. Podeszli do sukcesu, jaki odnieśli, spokojnie. Cały czas nagrywają wspaniałą muzykę.

Chciałbym, żeby nasz zespół też tak robił, a my utknęliśmy gdzieś w połowie drogi. Zostaliśmy zaszufladkowani. Czym jest R.E.M.? Rockiem studenckim? To do nich nie pasuje. Grunge jest równie szerokim pojęciem jak new wave. Nie możesz się z tego wydostać. Ale to minie. Trzeba mieć nadzieję, że zaakceptuje cię nowa publiczność albo twoja publiczność dorośnie z tobą.

A co będzie, jeśli dzieciaki powiedzą - „To nam się nie podoba, spadajcie".

KURT: No cóż. [Śmieje się]. Pieprzyć ich.

[lzp]

No i Jamnik pojechałeś z tym drugim wywiadem :-). Zdajesz sobie sprawę że dla wielu ludzi zdanie"I Hate...." stało się życiową maksymą? A Ty tu dajesz dowody że to był żart. Nieładnie. :-). I to jeszcze na koniec świąt.

[Mika]

[lzp]

http://pl.youtube.com/wat...feature=related

[Chainer]

[JAMik]

[Marianne]

Nevermind It's an Interview- jest to jedyna oficjalna płyta CD z wywiadami Nirvany.. Zawiera 3 płyty, a na nich jest wywiad z zespołem i wersje koncertowe niektórych utworów. Została ona wydana na fali sukcesów Nevermind.

Part 1: Breed, Stay Away, School Mr. Moustache, Sifting, In Bloom, Spank Thru, Floyd the Barber, Scoff, Love Buzz, About a Girl (live, full), Dive, Sliver, Aneurysm (live, full)

Part 2: Lithium, Even in His Youth, Drain You (live, full), Something in the Way, Come as You Are, Polly, In Bloom, Smells Like Teen Spirit, On a Plain (live, full), Stay Away, Endless, Nameless

Part 3: Molly's Lips (live), Stain, School (live, full), Big Cheese, Been a Son, Territorial Pissings (full), Smells Like Teen Spirit (full)

Cytat:

Track 1:

’Breed', from 'Nevermind', begins in the background.

Dave Grohl (00:02-00:04): Here say 'hi' really loud. Ready? On Three. Ready? Go!

Voice (00:05): Hey!

Dave Grohl (00:06-00:11): That's my sister. (laughs) Er, that was pre-recorded for this interview CD.

Kurt Cobain (00:14-00:27): I punctured every speaker in the cabinet, and there were, er, 12 speakers to puncture. Really, I can't think of anything better to do than to puncture speakers, that's my favourite piece of equipment to destroy. It's a lot of fun.
'Stay Away', from 'Nevermind', begins in the background.

Dave Grohl (00:34-00:51): I had Kurt's guitar cabinet, like, I was smashing it, picking it, these things are heavy, smashing it onto my bass drum, trying just to completely crack and destroy the bass drum and it wouldn't do it. I was wailing on it with guitars, I was throwing it off the risers, high as I could. Drums are hard to break.

'School', from 'Bleach', begins in the background.

Kurt Cobain (00:57-01:21): Well, at first I wanted to be in a rock band when I was really young, and I decided about third grade I wanted to be a stuntman. So, oh heck yeah, Evel Knievel was a big influence on that. I'd jump my bikes, and I took all the bedding and pillows out of our house, and put it on the deck, and got up on top of the roof, and would jump off. Yeah, I took a thin piece of metal one time, and duct-taped it to my chest, and put a bunch of firecrackers on it and lit it on fire.

'Mr Moutache, from 'Bleach', begins in the background.

Krist Novoselic (01:26-01:46): Buzz Osbourne, guitar player from the Melvins, he like discovered punk rock, and er, he was turning people on to it. I heard it, and er, it sounded live to me, and er, I borrowed the record 'Generic Flipper', and I listened to it, and it was just, like it was a revelation. I was like "wow", it was just heavy, it was art. I was affected and I've never been the same since. It was like a breakthrough.
'Sifting', from 'Bleach', plays in the background.

Kurt Cobain (01:53-02:21): I was er, 15, when I got my first guitar. My mother had just gotten married, and this was in the first year of her marriage. My stepfather went out on her, and er, she got so irate that she took all my stepfather's guns, er, various guns, pistols, rifles and stuff, walked down to the river, and threw them in. And then I hired this kid to fish a couple of them out, and I sold them, and then I got my first guitar with the money.

'In Bloom', from 'Nevermind', plays in the background.

Kurt Cobain (02:26-02:42): Uh, yeah, I took lessons for a week. I learned how to play 'Back in Black' by AC/DC, and it's pretty much the 'Louie Louie' chords, so that's all I needed to know. I never did pay the guitar teacher for that week either. I still owe him money. But that's it, you know, I just started writing songs on my own. Once you know the power chord, you don't need to know anything else.

Krist Novoselic (02:53-03:16):Aberdeen's basically just small town America. It's about one hundred miles south-west of Seattle. It's on the Pacific ocean. It's main industry is logging, and forest products. There's really no roads going through there. It's kind of off the beaten path, off the beaten track, and er, things just kind of, change comes slowly to Aberdeen. Everything revolves around the logging industry there, it's all logging, if the logging stopped there would be a ghost town

Commentator/Interviewer (03:17-03:27):Aberdeen, Washington, 1987, Nirvana was formed between singer-guitarist Kurt Cobain, and bassist Krist Novoselic. Krist explains the birth of the band.

'Spank Thru', from 'Sub Pop 200', begins in the background.

Krist Novoselic (03:28-03:46): A little social group came together, and we just kind of hung out, you know, talked about things. And then, one thing led to another, Kurt did a tape with Dale Crover from the Melvins, and one of the songs on it was 'Spank Thru', and he turned me on to it, and I really liked it, it kind of got me excited. So I go "Hey man, let's start a band". We scrounged up a drummer, and we started practicing. Took it very seriously too.
Commentator/Interviewer (03:53-03:56): The band recorded their first demo tape with Dale Crover of the Melvins.

'Floyd the Barber', from 'Bleach', begins in the background.

Krist Novoselic (03:58-04:07): He played on our first demo, and a couple of those songs made it over to the 'Bleach' LP: 'Floyd the Barber' and 'Papercuts'. We jammed for about a week, put some songs together, and made this tape.
Commentator/Interviewer (04:12-04:17): Kurt and Krist then enrolled Chad Channing to become Nirvana's first full-time drummer.

'Scoff', from 'Bleach', begins in the background.

Krist Novoselic (04:18-04:33): Chad wanted to express himself in a way that really didn't gel with the band. Chad really compromised his style to suit the band. I don't think he was happy doing that and, er, it was a good departure, you know. It worked well for everyone.
'Love Buzz', from the 'Love Buzz/Big Cheese', begins in the background.

Commentator/Interviewer (04:51-05:18): In December of 1988 'Sub Pop' records released a limited one thousand copies of Nirvana's first single 'Lovebuzz', a 'Shocking Blue' cover, with the B-side, 'Big Cheese'. Months later, in June of '89 the first Nirvana album, 'Bleach', was released. Kurt, Krist, and Chad recorded the album for $600, with producer Jack Endino. Jason Everman is also listed on guitar, but he didn't actually appear on the album, only on the tour. Kurt on 'Bleach'.

Kurt Cobain (05:19-05:59): 'Bleach' just seemed to be really one dimensional. It just has the same format. All the songs are slow, and grungy, and they're tuned down to really low notes, and I screamed a lot and, but at the same time that we were recording, we had a lot more songs, like 'About A Girl', in fact 'Polly' was written at that same time too. It's just that we chose to put more abrasive songs on the 'Bleach' album ('About A Girl', live from 10/31/91 Seattle, WA, begins in the background), so, it really wasn't a matter of evolving, within just a year, you know. We've always liked pop music, and we've always had a few songs like that.

'About A Girl' continues to play in the background.

Commentator/Interviewer (08:26-8:41): That's 'About A Girl' recorded live, Halloween night, 1991, in the city where 'Nirvana' now calls home, Seattle, Washington. After the release of 'Bleach', the band went on its first national tour, and they were gearing up to record their second album. Krist explains.

Krist Novoselic (08:42-08:53): We went to Madison, Wisconsin, to record a record with Butch Vig, in the spring of 1990. We laid down about, 6, 7 songs, which was like, 'Lithium', 'In Bloom', er ...

Commentator/Interviewer (08:53-08:54): 'Polly' ...

Krist Novoselic (08:54-09:15): ... 'Polly', oh "Dive", B-side of 'Sliver' made it out out, er "Stay Away". Anyway we went there in the Spring to record a record, right. Right after we finished recording the record we went on this, er, 8-week tour of the US, starting in Madison, and we got as far as New York, and everything was geared up to you know, put out this second Nirvana record, and we were going to record maybe a few more songs in Seattle ...

Commentator/Interviewer (09:16-09:17): This was going to be on 'Sub Pop' right?

Krist Novoselic (09:17-09:58): This was going to be 'Sub Pop'. This was going to be our second record right, and this was supposed to come out probably September of 1990. And well, once we got off that tour, that's when we lost Chad, so there's uncertainty with that. We didn't want to release it, if we did anything we wanted to do it with a new drummer. 'Sub Pop' was doing some wheeling and dealing, they were going to sign a licensing deal with a big label ('Dive', from the 'Sliver/Dive' single, begins in the background) and that kind of, er, scared us, and there were so many variables to consider, that it wasn't wise to put out a record at all. We went and we toured the UK, and erm, we went and erm, toured erm, Western Canada, and erm, next thing you know, we were talking to labels ourselves. So that was just like, "we can".

Commentator/Interviewer (10:06-10:14): With Chad leaving the band, Kurt and Krist then enrolled friend, and 'Mudhoney' drummer Dan Peters, but Dan only lasted one gig.

Krist Novoselic (10:15-11:09): Well yeah, it was a great gig too, it was at the Motor Sports Garage in Seattle, there was about 1500 people there, or no, there was a lot more people there. There was a lot of people there, and er, we just recorded the 'Sliver' single with him, a couple of weeks before, and he looked like he was going to be in our band. And that was just another case of compromising his style for our band, you know, he was going to go out and buy a bigger drum set and you know you can really hear his style, it's just 'Mudhoney', you know, those snare rolls and well, that was when the future of er 'Mudhoney' was uncertain. Steve wanted to go to school, and there was all this, it was just like, "are Mudhoney going break up?" and Dan saw opportunity to join our band, it was a certain thing. So like yeah, we love Dan as a person and we love his drumming. Well it just goes back to the, it was uncertain, ('Sliver', from the 'Sliver/Dive' single, begins in the background) and if Dan were to have joined our band, it would've been certain that 'Mudhoney' was finished, and we didn't want to be responsible for that.

Commentator/Interviewer (11:16-11:19): Enter Dave Grohl, not just another drummer.

Kurt Cobain (11:19-11:42): He's the most well adjusted boy I've ever met. He's totally easy to get along with, everyone loves him, he plays drums better than any drummer I've ever heard. I mean, he blows away Jon Bonham. If I had, if, you know, if I had the choice of like, bringing Jon Bonham back to life, or to choose of any drummer of any band I could even think of, they wouldn't be better than Dave. He's great.

Krist Novoselic (11:42-11:44): He's great, yeah. He's the backbone of the band.

Commentator/Interviewer (11:45-11:50): Dave was playing in the Washington DC band 'Scream', when things fell apart. Dave explains.

Dave Grohl (11:51-11:69): In 1990, we were on tour, doing a tour of America, and, we were halfway through the tour, in Los Angeles.
Krist Novoselic (11:59-12:03): Their tour made it as far as Los Angeles, and their bass player flew the coup.

Dave Grohl (12:03-12:12): We got stranded there. There wasn't really much to do, and I called my friend Buzz, Osbourne, who er, is a singer for the 'Melvins'. We'd known each other for awhile ...

Commentator/Interviewer (12:12-12:14): Mutual friend of Kurt and Krist ...

Dave Grohl (12:14-12:26): ... yeah. He's actually the one who introduced them to each other, and he ended up introducing me to the band. And he just said that, er, they were looking for a drummer, and that they saw 'Scream' play in San Francisco, and they thought I was really good. Blah blah blah, no romantic story.

Krist Novoselic (12:26-12:29): We were just blown away by the whole band, especially the drummer. The drummer was really good ...

Dave Grohl (12:29-12:30): I called them up ...

Krist Novoselic (12:31-12:33): He called up and we're like, "Yeah man, come on up".
Dave Grohl (12:35-12:54): The strangest ('Aneurysm', live from 10/31/91, Paramount Theatre, Seattle, WA begins to play in the background) thing about it was moving up to the North-West, no money, and nothing. I mean I didn't, I still only have like, a bag of clothes and my drums. I've bought a bed, a couple of months ago, so I have a room with this futon on the floor. But I mean, I don't have anything, so I didn't really have to move, and er, just you know, moving up, leaving your best friends in the world.

Kurt Cobain (12:54-12:57): Yeah, it was weirder for him probably because he's kind of homesick, you know.

Dave Grohl (12:57-13:01): I mean I didn't know Krist or Kurt, and I ended up living on Kurt's couch for 8 months and just.

Kurt Cobain (13:02-13:04): He just packed up his stuff and came to Washington State.
Dave Grohl (13:04-13:07): I had every misconception that everyone else had, you know ...

Commentator/Interviewer (13:07): Sure ...

Dave Grohl (13:07-13:12): All I thought Seattle was, was like, flannel shirts, and, blurry Charles Petersen photos, you know.

Kurt Cobain (13:13-13:18): We were living in this little cracker box hell-hole of an apartment, and I'm quite a slob as you can see.

Dave Grohl (13:18-13:27): If you had someone you did not know come and move into your apartment, and er, you were sort of like you felt this responsibility to like, "Ok, well we must get along".

Kurt Cobain (13:28-13:37): It was kind of hard for two people to live in this really small apartment with one bedroom, and just garbage all over the floor. A lot of corn dog sticks lying around.

Dave Grohl (13:37-13:46): Whatever, in like, a month or two, we were out in the backyard shooting stuff with BB guns, and breaking windows at the lottery building across the street. It was fun, it was great, that apartment was great.

Kurt Cobain (13:46-13:50): It was nice, because Dave turns out to be just as much of a slob as me.

'Aneurysm' continues to play and finishes.

Cytat:

Track 2:

Commentator/Interviewer (00:03-00:11): Welcome back to 'Nevermind: It's An Interview'. With Nirvana's line up now set, Kurt, Krist and Dave began rehearsing.

Dave Grohl (00:11-01:04): We'd been, erm, practicing in this really weird practise space. This man built a studio in his, in this like, barn, in his backyard, but it wasn't a barn, it was this thing that had a studio in it, and then upstairs his brother lived up there, and he was in this really bad, like, Howard Johnson's lounge band. Everything was carpeted with this like, brown shag carpet, and he even had stage lights in there, and they had a massive PA, that he just did not know how to use, and he'd turn it on, and "shhh", there's just this huge hiss. And we were practicing a lot, and we were writing a lot of material. We'd write them, they were great for like two weeks. "Oh my God, this is the best song ever" and we'd forget them, and so then we decided "OK, we'll start putting them on cassette". And so we started recording them onto these boom box things, and we'd lose the cassettes and you know, we wrote so much material, that we just like, forgot about and every once in a while we'll just like, pull one out, and turn it around.

Commentator/Interviewer (01:04-01:08): While the band was writing and rehearsing, the major labels started taking interest.

'Lithium', from 'Nevermind', begins in the background.

Krist Novoselic (01:09-01:15): They were wining and dining us, and there were some labels that we were impressed by, but er, we thought 'DGC' would be the best for us.
Commentator/Interviewer (01:16-01:18): Was one of the main reasons because of 'Sonic Youth'?

Krist Novoselic (01:19-01:40): Yeah, we knew 'Sonic Youth' were happy on there, and we've always loved and respected 'Sonic Youth', so. And there's like all these rumours, that we got like, a million dollars, or 700, it was actually, even in 'Spin Magazine', it was printed that, that we got 750,000 dollars, and we didn't even get a quarter of that. What we did, was, instead of going for the big dough, we went for the strong contract.
Commentator/Interviewer (01:40-01:42): Which enables you, like, more freedom?
Krist Novoselic (01:43-01:58): More freedom, er, more percentage points on the record, and there's a lot of clauses in there that are in our favour. Now if our record would have bombed, we would have kicked ourselves in the butt and said "Man, we shoulda took the cash". But were not in it for the money, we were in it for you know, let's put out a record and let's do this thing right.

'Lithium' continues to play.

Kurt Cobain (02:06-02:43): ('Even In His Youth' from the 'Smells Like Teen Spirit' single plays in the background) I really don't know what the definition of selling out is anymore, I guess I really don't care. We haven't compromised, our record label let's us do anything we want. We think on the same level. There's nothing that we've done, that could be considered a sell out at all, at least not in my eyes. A lot of people were calling us 'sell-out', they forget that, you know, the 'Ramones', and the 'Sex Pistols' were on major labels, so was the 'Clash', and they all, all those bands were trying to become big stars, they didn't even deny it. God, the 'Ramones' even had a movie out after them, you know, to help support them.

Krist Novoselic (02:43-02:52): You know I think that if you make money, and you start voting republican, because you'll get tax breaks, and they're the party of the rich, I mean, that's sold-out.

Commentator/Interviewer (02:59-03:03): In early 1991 Nirvana entered the studio with producer Butch Vig.

Krist Novoselic (03:04-03:16): Yeah, we worked with him in the springtime, when we, when we, did that demo, that I mentioned earlier. He was just easy to work with, laid back, and er, really attentive to what's going on. He works hard, but he doesn't work the band hard.

Dave Grohl (03:16-03:21): It was about time that the band recorded something, finally, it had been so long.

Kurt Cobain (03:21-03:26): It's called Sound City, and the board and the room are really old. The board is from the early 70's.

Krist Novoselic (03:27-03:32): All the dinosaurs have recorded there, er, 'Fleetwood Mac', er, 'Cheap Trick'.

Kurt Cobain (03:32-03:47): There's nothing more disgusting, than the late 80's or early 90's slick sound, you know. You just can't escape it, no matter how retro and old you try to be, or what kind of old equipment you use, you still can't help but sound new.
Krist Novoselic (03:48-03:50): We got a warm sound out of that place.

Dave Grohl (03:50-04:02): It had been two years since 'Bleach', it had been a while since the band had gone in and recorded a full LP, so it was more of like, "wow, ok, we're in the studio, let's just get this done. Let's just do it".

Krist Novoselic (04:02-04:12): We made the record we wanted to make. We didn't have any, we didn't want to make the number one record. We didn't want to make some big hit record, it's, you know that record, it would have been the same record if it was on 'Sub Pop'.

'Drain You', live from 10/31/91 Paramount Theatre, Seattle, WA.

Commentator/Interviewer (07:40-07:44): That's 'Drain You', recorded live. Kurt and Dave talk about writing songs.

Kurt Cobain (07:44-07:51): It's usually done on an acoustic guitar, sitting around in my underwear, just picking out riffs, pieces of songs.

Dave Grohl (07:51-07:56): Maybe Kurt will come in with a melody, er, a guitar riff, and er, show it to us.

Kurt Cobain (07:56-08:00): We go to practise, and then we play the song over, and over again.

Dave Grohl (08:00-08:03): We just jam. There's no real formula.

Kurt Cobain (08:03-08:21): Krist and Dave have a big part in deciding on how long a song should be, and how many parts it should have. So, I don't like to be considered as the whole song writer, but I do come up with the basis of it. I come up with the singing style during practise and I write the lyrics usually minutes before we record.

'Something In The Way', from 'Nevermind', begins.

Kurt Cobain (08:23-09:07): That song (talking about 'Something In The Way') really wasn't even written until a week before we went into the studio. And, er, I knew I wanted cello on it. But after all the music was recorded for it, we'd kind of forgotten about putting a cello on it, and we had one more day in the studio, and we decided "Oh, geez, we should try to hire a cellist", you know, and put something in. And we were at a party, and we were asking some of our friends if they had any friends who play cello, and it just so happened that one of our best friends in LA, plays cello, so, we took him into the studio on the last day and said "here, play something", and he came up with something right away. It just fell like dominoes, it was really easy.

'Come As You Are', from 'Nevermind', begins.

Kurt Cobain (09:20-09:35): The lines in the song (talking about 'Come As you Are') are really contradictory, you know, one after another. They are kind of a rebuttal to each line, and they're just kind of confusing I guess. It's just about people, and er, what they're expected to act like.

'Polly', from 'Nevermind', begins.

Kurt Cobain (09:44-10:09): Just because I say "I" in a song doesn't necessarily mean it's me. A lot of people have a problem with that. It's just the way I write usually, take on someone else's personality or character. I'd rather just use someone else's example, because, I don't know, my life is kind of boring, and so, you know, I just take stories from things I've read, and off the television, and in stories I've heard, maybe even some friends.
'Polly' continues to play.

Kurt Cobain (10:15-10:26): Obviously I don't like rednecks. I don't like macho men ('In Bloom', from 'Nevermind', begins to play). I mean, I don't like abusive people, and er, I guess that's what that song (referring to 'In Bloom') is about. It's an attack on them.
'In Bloom' continues to play.

Kurt Cobain (10:41-11:16): This friend of mine and I ('Smells Like Teen Spirit' from 'Nevermind', begins to play) were goofing around in my house one night, and we were kind of drunk, and we were writing graffiti all over the walls of my house, and she wrote "Kurt smells like teen spirit". And earlier on, we were kind of having this discussion on revolution, and teen revolution and stuff like that, and I took that as a compliment. I thought that she was saying that I was a person who, who could inspire. I just thought that was a nice little title. And it turns out she just meant that I smelt like the deodorant. I didn't even know that deodorant existed, until after the song was written.

Dave Grohl (11:16-11:53): My father said this to me: "I know why you guys have sold so many records: the video shows a bunch of kids trashing a gymnasium". You know. And I mean that sort of works, like er, Nirvana spokesmen of the lost generation. They're telling you to go out and destroy your local gymnasium. I don't really, I don't see it that way, I mean, like, I don't want to hold a responsibility of being a spokesman for anything! I can barely hold my own. I guess it's flattering, and I guess it's great that it acts like sort of, gives people a feeling of sort of, like breaking out, and er telling anyone and anything just to f*ck [this word is 'bleeped' out] off.

'On A Plain', live from 10/31/91 Paramount Theatre, Seattle, WA.

Commentator/Interviewer (14:58-15:03): That's 'On A Plain', recorded live. Kurt talks about the artwork on 'Nevermind'.

'Stay Away', from 'Nevermind', begins.

Kurt Cobain (15:04-15:27): One day, Dave and I were sitting around watching a documentary on babies being born underwater. And er, I thought that was a really neat image, so we thought, "Let's put that on the album cover", and then when we got back a picture of a baby underwater, we thought, I thought it would look nice for a fish hook with a dollar bill on it. And so, the image was born.

Kurt Cobain (15:30-16:06): It's just a rubber monkey (referring to the picture on the back of 'Nevermind'), that I've had for years. And I took that picture. It was in a Bohemian photography stage, you know, taking a bunch of weird, arty pictures, and that's one of them. It's a collage that I made many years ago. I, I got these pictures of beef, from a supermarket poster, and cut them out, and made a mountain of beef and then put Dante's people being thrown into hell climbing all over it. And er, that's pretty much it. Yeah, there's also, if you look real close, there's a picture of KISS, in the back, standing on a slab of beef.

'Endless, Nameless' live from 10/31/91 Paramount Theatre, Seattle, WA begins.
Commentator/Interviewer (16:12-16:24): 13 minutes and 51 seconds after the beginning of track 12, the band put a secret song on the 'Nevermind' CD. This mystery song didn't make the first pressing though. Dave explains.

Dave Grohl(16:24-07:14): When we got our first CD, and popped it in, we listened to it, "Oh, oh, let's check to see if that track is there", and it wasn't there. The reason for it, I think the original reason was because, "Something In The Way" is sort of like your slower, "whatever song", it's the last song on the record, most likely to be listened to by like someone who would have like a carousel CD player, and so okay, why not like screw up their little carousel deal. I was talking to a friend who works in a record store, and he said er, a person came in with the CD, and said "You know, this thing's screwed up. After the last song, there's like, this 10 minutes of dead space, then this total noise song". He wanted his money back. And the person at that store said, "Well, I think maybe, it was like a joke of the bands'. You know, put it on after ...", and he goes "Well I don't think it's very funny". You know, and he wanted his money back. It was just like ...
'Endless, Nameless' continues.

Commentator/Interviewer (17:30-17:37): In a moment we'll find out what's ahead for
Nirvana when 'Nevermind: It's An Interview' continues.

Cytat:

Track 3:

Commentator/Interviewer (00:05-00:15): Welcome back to 'Nevermind, It's An Interview'. Inspiration comes in many forms and for 'Nirvana', it came in the form of an obscure Scottish band called the 'Vaselines'.

'Molly Lips', from the Nirvana single, begins in the background.

Krist Novoselic (00:16-00:21): Kurt and I were totally into the 'Vaselines'. I mean, they were my favorite band. They still are one of my favourite bands.

Kurt Cobain (00:21-00:23): Definitely our number one favorite band.

Krist Novoselic (00:23-00:38): We finally got to play with them. They reformed, to play with us when we played Edinburgh, Scotland, in, er, early winter of 1990. So we met Eugene, and kind of kept a rap going with them. Then we heard 'Captain America' the band. We heard the tape, we were totally blown away.

Kurt Cobain (00:38-00:41): Yeah, that's his new band, 'Captain America'. They're really good.

Krist Novoselic (00:42-45): Eugene's a great songwriter, so, yeah 'Captain America's' gotta go on tour with us.

'Molly Lips' continues to play and finishes.

Krist Novoselic (01:05-01:18): Since our record has done so well, we can open up doors for other bands, from where we come from ('Stain', from the 'Blew EP', begins in the background), like 'Sonic Youth' or 'Mudhoney', or the 'Melvins', or 'L7', or 'Dinosaur. Jr'. I can just go on and on and on and on.

Kurt Cobain (01:18-01:50): I guess the best part would be, being in the position to take other bands, whom you like a lot, on tour with you. It's definitely a nice thing to be able to do. We took 'Shonin Knife', a three piece all-girl Japanese band on tour with us in England, and they've been a favourite of ours for years, and no one really knows who they are in England, or anywhere in Europe. We've taken the 'Melvins' on tour with us, and in the future, we hope to take 'Hole', and 'Jesus Lizard', and a bunch of other bands who we like.
'Stain' finishes.

Kurt Cobain (02:02-03:01): But nothing really exciting happens on tour. People think that the "rock star life" is so exciting and it's, you know, you play a show, you usually get into the town by the time it's dark, and you soundcheck, and you don't get to see the city. You play the show and then you leave the next morning. You know, you go to the hotel room, and you leave, and do the same thing over and over again. It's kind of boring, in a way, I mean still, I can't think of anything else I'd rather do, but, it's not as exciting as anyone thinks. But it's getting harder for me to jump out in the audience now, because the crowds are bigger and some of the people ('School', live from 10/31/91 Paramount Theatre, Seattle, WA begins in the background) don't realise that ... I don't know what they realise actually, because they're putting their hands in my pockets and trying to steal my money and my wallet, and they're they're hitting me really hard and scratching me, so it's. I don't know, after a while I'm probably not going to be able to do that anymore. And that's too bad, because it's a fun little bonding thing to do with the audience.
'School' live from 10/31/91 continues and finishes.

Commentator/Interviewer (05:01-05:10): That's 'School' from the album 'Bleach' recorded live. 'Nirvana' says their next album will be different, perhaps even more like 'Bleach'.

Krist Novoselic (05:11-05:13): Well ('Big Cheese', from 'Bleach', begins in the background) our next record's going to be different, it's going to be way different.

Dave Grohl (05:13-05:15): Well I wouldn't want to put out two of the same record.
Kurt Cobain (05:15-05:18): We'd like to record every song differently.

Krist Novoselic (05:18-05:24): These are just ideas that we have. You know, I know, I know it's going to be a, a record of extremities.

Dave Grohl (05:24-05:35): I think we had our shot at doing the er, big studio, high-tech Hollywood thing, whatever. You know I mean, that studio to us, was like, pretty like, techno. I don't know, maybe we'll do the next record on 8-track.

Kurt Cobain (05:35-05:37): It will be recorded on 8-track.

Dave Grohl (05:37-05:40): You can get more low amp frequencies out of an 8-track.

Kurt Cobain (05:40-05:41): Go back to the 'Bleach' sound.

Dave Grohl (05:41-05:44): Back to that sort of, more along the lines of 'Bleach'.

Kurt Cobain (05:44-05:49): Because I really liked the production of 'Bleach', and I, I don't know, I felt kind of weird straying so far away from it.

Dave Grohl (05:49-05:51): We've got this far, with this record.

Kurt Cobain (05:51-05:54): There's definitely going to be some more abrasive songs on our next record.

Dave Grohl (05:54-05:58): You know, we're going to do something, just totally test the limits.

Krist Novoselic (05:58-06:02): Really raw and abrasive, to very er, pretty and candyish.
Dave Grohl (06:02-06:12): All the radio listeners, or the MTV watchers, or whoever, just like, really test them, and shove something totally agro, in their face, and, and see if they can handle that.

'Big Cheese' continues and ends.

Kurt Cobain (06:36-07:01): Almost anything that's musical, is pop music, as far as I'm concerned. As long as it's good, and it's catchy, it's pop. And you know, a lot of punk rock is pop ('Been A Son', from the 'Blew EP', begins in the background). I think the only time that punk rock strayed away from pop, was when hardcore came around, you know, and there was a lot, you know, real durgy stuff also, like the crossover metal thing. And I really can't consider a lot of that music.

Dave Grohl (07:02-07:21): You know, maybe one percent, of the people who are listening to 'Nevermind', that ever bought 'Nevermind', maybe not one percent, but I'm just saying that this, er, a small minority of people who are listening to our record now, know about punk rock. A lot of people don't know about punk rock. They think about punk rock and they think of that 'Quincy' episode where the guy threw the brick off the building, and ...
Kurt Cobain (07:21-07:28): I guess, I don't know, I just don't agree with old punk rock ethos, of like, you have to starve to be an artist. It's bullsh*t (the word is 'bleeped' out).
'Been A Son' continues and ends.

Kurt Cobain (07:43-07:57): We don't like to think of ourselves as a political band, because you know, you tend to become too anal, and it becomes ridiculous if you shove it down people's throats you know. We just ask people to be aware a little bit, and I think the songs kind of reflect that.

Krist Novoselic (07:57-08:06): It's just another issue, another topic, like we could talk about racism, we could talk about feminism, nationalism. I don't really subscribe to that way of thought at all.

Kurt Cobain (08:06-08:33): There's just so much corruption going on with the government, and the Reagan years have definitely set us back, to where the average teenager feels kind of lost, and there isn't much hope. They're still at least, aware of the mistakes that our parent's generation has made. And I just think that it'll take a little bit of time for kids to start doing the duties that they're supposed to do, which is challenge things, like corruption.

Dave Grohl (08:33-08:53): The way American's money is budgeted by our government, it leaves nothing to the education system. Teachers are dealing with the future, you know, teachers are dealing with kids growing up, who are going to take care of me or you, someday. Just the education system in general, in a lot of places, is really screwed.
Krist Novoselic (08:53-09:11): You know, it's great to get information like that, so you can er, form your own ideas. It'd be neat, if like you know, the 60's had a like, Abby Hoffman, or er, John Sinclair you know, Timothy Leary to an extent. And they were spokespeople, and they were shaking things up, and nowadays, there's not really anybody.

'Territorial Pissings', from 'Nevermind'.

Commentator/Interviewer (11:13-11:29): 'Territorial Pissings' from the multiplatinum release 'Nevermind'. Since it's release, the album has topped the billboard charts, and the first single 'Smells Like Teen Spirit' has become a top-ten hit. The success of 'Nevermind' has taken a lot of people by surprise including the band.

Kurt Cobain (11:29-11:31): I'll never get over the shock and that's kind of good.
Dave Grohl (11:32-11:38): It was, er, sort of a really, whatever, organic thing, there wasn't any massive hype.

Kurt Cobain (11:38-11:46): I mean there is definitely no big million dollar investment, in, in promotion behind this record at all, it's totally organic, and it just happened.

Krist Novoselic (11:46-12:03): You know, whatever has happened, is, was surely out of our control, and I'm glad it's happened, you know it's nice to sell that many records, it's nice to turn on people to something different. People telling me "Oh yeah you guy's record. I think you guys are going to go platinum!" and we're like "Oh man, come on, you know, if we get a gold record out of this, that'll be amazing".

Kurt Cobain (12:03-12:44): It's not my fault. I never wanted the fame involved. It's, that's a totally different story. I think Paul Stanley once said something like ('Smells Like Teen Spirit', from 'Nevermind', begins in the background) "Only thing that money gives you is relief of not having to worry about money". Only thing I'd really like to do with it, is to invest in some bands that I like. I, I don't want to start my own record label. God, I know I couldn't do that. But I'd like to give some money to some labels who are putting out great music, help in that way. And er, probably going to buy a house. Hopefully we can have a recording studio too a little 8-track recording studio, so we can make good demos. And that's pretty much the plans and just get some new shoes.

The CD plays out with 'Smells Like Teen Spirit'.

[JAMik]

Bleach was recorded during two different sessions. The first was a demo done in early 1988 with drummer Dale Crover, now best known as a member of the Melvins. Later, Krist and Kurt hiredChad Channing and went back into the studio in late ’88 and early 1989. In the end, they included a couple of tracks from the Crover demo on the finished record. Read Novoselic's interview with Channing.

Novoselic When did you first become aware of this band, whatever we were called at the time?

Crover You guys were playing for a while before I played.

KN Yeah, we were playing with Aaron Burkhard. We played with Aaron at the Community World Theater in Tacoma. That's as far as we got. He was a great drummer!

DC He was just happy to be in a band. There was pretty slim pickings in Grays Harbor. Not too many people to play with besides those high-school cover bands.

KN Yes, a cultural divide. You could play with people, but there was the mainstream/punk-alt divide. They hated punk rock!

DC Yeah, they were into '80s mainstream hard rock.

KN You were into the new wave of British metal that was going on at the time.

DC Pretty much. That was like punk because it was underground. It was fast and aggressive. I had never really seen or heard punk rock except the Ramones' Rock 'n' Roll High School. Maybe Motörhead. Nobody in Aberdeen knew of this music except for the guys in Metal Church.

KN Nirvana came out of a punk sensibility, and you were playing with the Melvins.

DC Thanks to you.

KN Oh, yes. Here's my story. Mike Dillard had quit the Melvins. Buzz [Osborne] asked me if I knew any drummers. I took him to meet Aaron—this was before I started playing with Kurt—then I took Buzz over to meet you and there you have it. The rest is history.

DC They had seen me play before in one of those cover bands. So I joined and we started to tour. And more opportunities came up to play. I was still in high school, so that was a problem. I met with my school counselor and told him about my situation. We looked at my grades and I had straight A's in music, but everything else was not so hot. He said I could always come back to school, so I should go on the road. I knew what I wanted to do with my life—play music. Luckily, it all worked out.

KN How old were you when you started with the Melvins?

DC 16.

KN I remember those Melvins rehearsals. What a serious affair. Just practice, practice, practice. Other kids would come around and hang around the back porch for those rehearsals. Remember this dude Kurt Cobain?

DC He knew Buzz and Matt from school in Montesano. Buzz says that Kurt was a good baseball player.

KN If Kurt took something on, he was usually good at it. Like, I'd like to watch him play pinball. He'd rack up high scores. I can see him [being] good at baseball. And when he applied himself to art, it was great.

DC Do you remember his apartment in Aberdeen where he painted the baby doll with Alice Cooper eyes and hung it from his window?

KN Oh, my God! That place was trashed. He defaced the hallway with pornographic cartoons. The place was gross. Untidy and unsanitary.

DC Yes, sink always full of dishes! I used to hang with Kurt. I met him only a few weeks after I met Matt and Buzz. Buzz said that I needed to meet this dude from Montesano. They had a lengthy conversation on the bus regarding music. That weekend they took Kurt to see Black Flag in Seattle. And that's how we hit it off. "You like this kind of music?" "Yeah!" I'd go hang at his place and he played me demos of his songs. He did four-track recordings at his aunt's house and I liked what I heard.

KN That's how I got turned on to Kurt's songwriting. It was the Fecal Matter demo and the song "Spank Thru." It was great.

DC Even not too long after meeting Buzz and Matt, he started writing songs influenced by the bands he was turned on to. Black Flag, Butthole Surfers.

KN Yeah, like Kurt's art—he liked music that was a little weird, kinda arty. A little weird if not a lot weird.

DC Like Chim Chim.

KN Yes, Chim Chim, the little rubber monkey he wore on his shoulder. Get it?—monkey on the back!

DC His art was really good. He even did the art for his demo tapes.

KN Kurt and I were going through drummers.

DC Do you remember how you decided to go to [record with Jack Endino at Seattle's] Reciprocal Recording? Was there an ad in The Rocket?

KN That was the grunge-du-jour place to record. All the happening bands recorded there.

DC It was a new place in town. Skin Yard and Mudhoney recorded there. I remember Kurt calling the studio from my house. And Jack knew the Melvins and how I was playing with you. I think the idea of the demo was for you to find a drummer. At the time, the Melvins were kind of falling apart. Buzz and Matt had a falling-out, and weren't as good friends as they used to be. We were going to disband—or we did for a while, until we moved to San Francisco. So when we had this break time, I was happy to play with you. I liked the songs Kurt was writing.

KN And Kurt was fun to hang out with. He was a wonderful person.

DC When I lived in Aberdeen and he was around, I always considered him one of my best friends.

KN He was funny and sweet—insightful.

DC Really funny. He had a great sense of humor that most people don't know.

KN Oh yeah, the sad rock poet.

DC It was always joke after joke.

KN Nonstop—scathing comments on culture and whatnot.

DC He always made me laugh.

KN We recorded songs that got on Bleach—"Downer" and "Paper Cuts."

DC And "Floyd the Barber." I remember being jacked up on coffee for the recording. There were even chocolate-covered espresso beans to eat! We'd listen back later—"Aero Zeppelin," it just kind of takes off faster and faster and almost falls apart, but doesn't. We tracked everything live—even the vocals, but Jack suggested Kurt re-track the vocals.

KN We couldn't keep things because the tape cost money. You had to record over songs for the keepers.

DC We recorded this tune "Pen Cap Chew," and we got to the end of the reel before the song was over. It turned into a fade-out.

KN After the recording, we went to play a show at the Community World Theater in Tacoma.

DC Recorded and mixed in one day, then went to play a show! The set was pretty much what we laid to tape earlier that day.

[JAMik]

Krist: How I Met Dave Grohl, the Biggest Guy in Rock and Roll

Something dawned on me when I was reading Sunday's New York Times: Dave Grohl is the greatest rock musician in the world today. Don't believe me? The man is dominating November music releases. Here we go: Nirvana's Reading DVD, Foo Fighters' Greatest Hits, and new work with Them Crooked Vultures.

Since we are talking about drummers and this November's rock music releases, I would be remiss not to mention Chad Channing and his work on Nirvana's Bleach re-issue. It's good to see Chad get his due as a drummer. His great work speaks for itself. There was a time between Bleach and Nevermind when Nirvana was drummerless. And the story has been told about how Dave joined Nirvana because the band Scream was stuck in North Hollywood.

I remember going to the airport and picking this dude up. He was easygoing--just like some guy named Paul McCartney told the Times. He brought up his drum set--a yellow TAMA with a 26" kick. The man understood John Bonham (Led Zeppelin) and Dale Crover (the Melvins), and this kick proved it. We wasted no time and rehearsed the next day. I knew Dave was coming, so beforehand I'd found a rehearsal place in Tacoma's north end.

It was a productive session, but the next night Kurt and I just messed around at practice for some reason. We all left together, and I could feel that Dave was a little distressed. That shows his serious work ethic. Don't get me wrong, Nirvana had a good work ethic, but perhaps Dave was feeling a little remorse at that moment for betting it all on these two guys from Washington.

We got into the groove again and played most nights. We already had songs like "In Bloom" and "Polly" from the session we did with Chad. They were well developed and benefited from the recording we did with Butch Vig in Madison, Wisc. There's a heavy version of "Polly" that shows what the band did with the tune with Dave on the drums. But on Nevermind, that's Chad, recorded in Madison, on the crash cymbal.

Kurt loved writing songs. He was always compelled to create, and the new tunes just kept coming. We kicked around this Pixies-like riff, and the tune "Smells Like Teen Spirit" was born. The band started playing shows, too. Along the way we became a tight unit. And playing together was as easy as it was fun.

For me, the years 1990 to 1994 seem like 10 years. So much went on, and of course so much went wrong. But life went on after Nirvana. I love the Foo Fighters. Dave kept that work ethic and focus, and that's why he's the greatest rock musician in the world today.

---

Niby oczywiste,że skoro Polly jest z sesji dla Sub pop,to tam grał Chad,ale jakoś tak mało oczywiste było w myśleniu "Chad też zagrał na Nevermind"...a jednak dołożył okruch(bo cegiełka to bez przesady)

Dave: I knew kurt would die early

"Dave Grohl has said that he always knew that his late Nirvana bandmate Kurt Cobain was destined not to live a full life.

He told Jo Whiley on BBC Radio 1 that he had prepared himself for an incident such as Cobain's suicide in 1994.

"There are some people that you meet in life that you just know that they are not going to live to be a 100 years old," he explained. "In some ways, you kind of prepare yourself emotionally for that to be a reality."

However, Grohl, now drumming with John Paul Jones and Josh Homme in Them Crooked Vultures, said that Cobain's death still came as a shock.

"It was a terrible surprise," he said. "It was probably the worst thing that has happened to me in my life. I remember the day after that I woke up and I was heartbroken that he was gone. I just felt like, 'OK, so I get to wake up today and have another day and he doesn't.'

"Usually it takes something like that for people to appreciate life as a gift and you have to take advantage of the time that you have. Sometimes you just can't save someone from themselves."

[JAMik]

Dave Grohl Interview in Mojo

January 12, 1992: New York City. Courtney Love wakes up alone in bed in the Omni Hotel. It's 7am, and she's confused, peering into the darkness for her fiance Kurt Cobain. Last night Cobain's band Nirvana were on iconic US TV show Saturday Night Live. Later today they'll receive confirmation that their album Nevermind has knocked Michael Jackson's Dangerous off the top of the Billboard charts. The Seattle three-piece are officially the hottest band in America. But right now Cobain is lying face down on the floor of his hotel room, apparently lifeless. At some point during the night, Nirvana's frontman has shot up heroin and overdosed. Keeping remarkably cool head, Love attempts to resuscitate her lover. - she throws water over the prone body and repeatedly punches Cobain in the stomach until she hears a gasp of breath. Her actions have saved Cobain's life.
Dave Grohl, Cobain's bandmate, will not be told about the incident until he returns home to Seattle.
"There were a lot of those...incidents that you just found out about later," Grohl says slowly. "In a weird way, it just became this... thing that nobody knew what to do about. If you've ever known someone who's battled something like that (huge pause) you just now that there's nothing you can do..."
Cobain was already using heroin when Grohl moved into the singer's apartment at 114 North Pear Street, Olympia in autumn 1990. The drummer, still getting his head around life in a new city with a new room-mate and band, was wholly oblivious.
"I didn't know anything about heroin," he shrugs. : "I barely knew anything about cocaine. My drug career was limited to heavy hallucinogenics and mountains of weed. I never did coke, I never did heroin, I didn't fucking need speed... and in Virginia, none of us had any fucking money to buy drugs anyway"
Grohl had his own issues to deal with. He felt lost and lonely — "I was up there all by myself with a bunch of strangers who, to be honest, were really weird" — but took comfort in knowing that the new songs the trio were working on in a barn in Tacoma were shaping up well. At Christmas the drummer returned home to Virginia, and dropped by Dischord House to see Ian MacKaye. He had a rough tape of the new material Nirvana were working on, including a new track titled Smells Like Teen Spirit.
"I said, Wow, that is a fucking good song, this is going to be really popular," recalls MacKaye.

---

By the time Nirvana appeared on Saturday Night Live, sales of Nevermind had passed the two million sales mark. And for Grohl the descent into "a tornado of insanity" had begun.
"We were still the same people," he sighs, "but everything else around us had changed. I was lucky, I could walk away from each show and disappear. But Kurt didn't have that luxury."
Everyone interviewed for this story who knew Nirvana during their meteoric rise — Ian MacKaye, Josh Homme, Pat Smear and Grohl's long-time friend, producer and drum tech Barrett Jones among them — is at pains to point out that, for the most part, being around the band at this point was a lot of fun, an exciting time for all: "There were definitely some tensions," admits Jones, "but from the inside looking out you don't see all the craziness that the press likes to focus on."
But from the outside looking in, life in Nirvana didn't look like fun at all. The UK inkies were obsessed with the group, with the contradictions inherent in being a hugely successful punk rock band and, in particular, with the Cobain-Love relationship. For at least two years every opinion put forth by grunge's golden (brown) couple was treated with a gravitas that, in hindsight, seems laughable.
"What do you think of when you think of Kurt?" Grohl asks rhetorically. "You think of a rock star that killed himself, because of this guilt of being a rock star. When I think of Kurt, I think of the way he giggled, or how he loved ABBA, or him saying to me, 'God man, I wish I could wear sweatpants.' He was a human being, a nice guy and, maybe it's selective memory, but I don't want to think of him as some brooding, suicidal genius. But I understand that's what legends are made of.

---

"Reading John Lennon interviews you can see how he was so conflicted, such a tangled ball of contradiction, how he was searching and confused and passionate and a genius," Grohl continues. "And I see a lot of similarities with Kurt. Please don't quote me saying he was a songwriter like Lennon, but there are some similarities in those two personalities that made for some great contradictions and it's really complicated to figure them out. Did Kurt want to be considered the greatest songwriter in the world? I think he did. Was he cool with everything else that came along with that? No. Did it keep him from writing songs? No. At the end of the day, if you don't want to fucking do something, don't do it.
"One of my favourite lines in a Nirvana song — which is fucking dark and which I didn't realise the weight of until I sat in my house in Seattle playing Ian MacKaye the first mixes of in Utero — is the line on Scentless Apprentice where Kurt sings, 'You can't fire me because I quit.' If there's one line in any song that gives me the chills it's that one. Maybe all those things that people wrote about him painted him into a corner that he couldn't get out of."
When Grohl talks about Cobain in Nirvana's last year his body language and speech patterns change. The bounce disappears from his voice, and his recollections are delivered haltingly. At one point today he slides down the couch until he's almost horizontal, his head in his hands and tears in his eyes. In typical Grohl style he later laugh this off with a joke — "I can't believe we just had an Oprah moment there" — but it's evident that, all these years later, some memories are still raw.
After In Utero, could you see another Nirvana album coming? "Honestly, no. 1994 was a bad year. That whole year is blurry to me because of how lost I was. By the time we got to Germany on our European tour Kurt didn't want to be there any more. And that tour was the first time I'd ever felt depression, like can't-get-out-of-fucking-bed depression. So then Kurt intentionally blew his voice out so that we could all go home. So finally I get home and collapse and I wake up at 5am to an emergency phone call. 'Dude, turn on CNN...' And I see Kurt, in Rome, so...that's when I knew (whispers) Oh no, it's over..."
It was March 4, 1994, and Cobain was in a coma, after swallowing 60 Rohypnol pills. "So, I see that and I'm like, What the fuck? And then someone called and said that he died, and I lost it. I just fucking lost it. And then someone rings up again and goes, 'Oh, No he didn't die.' It was so crazy and chaotic.
"When Kurt came home, we talked on the phone and I didn't tell him that someone had told me that he'd died, but I told him that I was terrified and so worried. And he was really apologetic, like, 'So sorry, I was partying and drinking and I wasn't paying attention to what I was doing.' I said, Listen, I don't think you should die for this! And then, well, then, you know what happened..."
When the next phone call came, was there any sense that maybe this was another false alarm? "When he actually died? I was totally non-emotional. I don't even know if I was in shock, I was just shut down. I remember trying to make myself cry and I couldn't.
"It's hard for me to even talk about," Grohl admits. "A lot of fucked up shit went down that nobody knows about. I'd had enough before Kurt disappeared, Krist and I had both had enough of it. Maybe at that point it was time for everybody to back away from it. But... that didn't happen of course."

---

Balancing big rock riffs with pop melodies has been the Foo Fighters' trademark from day one. Famously, the songs that made up the band's self-titled debut album were recorded by Grohl alone (with additional guitar on one track by Afghan Whig Greg Dulli) in just five days, but he had been stockpiling and demoing the tracks for years: all but three were written before Cobain's suicide, and in fact he had played Cobain a demo version of Alone + Easy Target as far back as December 1991. "Kurt was staying in a hotel in Seattle at the time, as by then he'd moved to LA," Grohl remembers. "I'd told him I was recording and he said, 'Oh, I wanna hear it, bring it by...' He was sitting in the bath-tub with a Walkman on, listening to the song, and when the tape ended he took the headphones off and kissed me and said, 'Oh, finally, now I don't have to be the only songwriter in the band!' I said, No, no, no, I think we're doing just fine with your songs.
"Pat Smear later told me that Kurt loved the [Foo Fighters song] Exhausted too, and he wanted Nirvana to do it, but he didn't want to ask me if he could change the lyrics. I wish he had because I would have said, 'Absolutely.' To have that beautiful voice over one of my songs would have been amazing. After what happened to Kurt, there was a lot of emphasis placed on the meaning of the first Foo Fighters album," Grohl acknowledges. "But I'd deliberately written nonsensical lyrics: there was too much to say."