[jordi]

Eric Clapton

Przez wielu uważany do dziś za największego herosa gitary reprezentującego zarówno brytyjską jak i amerykanską scenę muzyczną ze względu na pochodzenie i mejsce obecnej działalności.
Jeszcze zanim Eric Clapton rozpoczął karierę solową 1970 roku, wraz z wydaniem albumu "Eric Clapton" był już jednym z najbardziej liczących się muzyków rockowych na świecie. Współpracował z takimi gigantami jak choćby The Yardbirds, John Mayall's Bluesbreakers, Cream i Blind Faith. Dzięki temu został okrzyknięty najlepszym gitarzystą swojego pokolenia, otrzymał przydomek 'Slowhand' i stał się legendą.
Gatunki z jakimi "flirtował" Clapton - r&b, pop rock, psychodeliczny rock, hard rock, blues rock, blues
Dekady działalności: 1960, 1970, 1980, 1990, 2000

Historia

Urodzony 30 marca 1945 roku w Ripley w Anglii (właśc. Eric Patrick Clapp) , syn Patricii Molly Clapton i Edwarda Waltera Fryera ale wychowywany przez dziadków (o nazwisku rodowym Clapp), długo nie wiedział kim są jego prawdziwi rodzice, i co ciekawe w przypadku ojca z wzajemnością, aż do śmierci nie dowiedział się że ma tak popularnego znanego na całym świecie syna.
Matka zostawiła go całkowicie na wychowanie dziadkom gdy miał 9 lat i całkowicie odizolowała się od rodziny wychodząc za mąż za Kanadyjczyka, już kolejnego jakiego poznała, wliczając w to ojca Erica.
Clapton pierwszą swoją gitarę dostał gdy miał 13 lat i mało brakowało by zniechęcił się do nauki gry. W tamtym okresie jego ulubionymi artystami byli Chuck Berry i Buddy Holly. Jako uczeń szkoły sztuk pięknych, Clapton zaczął grać na gitarze naśladując swoich ówczesnych bluesowych idoli: B. B. Kinga, Big Billa Bronzy i Muddy Watersa.
W 1963 roku rozpoczęła się jego kariera w rhytm'n'bluesowej kapeli The Roosters, ale po pół roku gry odszedł. Kolejno grał krótko w Casey Jones And The Engineers, by ostatecznie na dłużej rozgościć się w The Yardbirds.


The Yardbirds
Szybko wypracował swój własny styl lubując się w bluesowych klimatach. Jednakże kiedy grupa zaczęla mocniej oscylować wokół popu opuścił zespół po niespełna dwóch latach i na swoje miejsce zaproponował Jimmy'ego Page'a, lecz ten na grę w zespole się nie zgodził. Warto zaznaczyć że hitem “For Your Love” zasłynęła nie tyle grupa co już sam Clapton. Kolejno współpracował z grupą Bluesbreakers.(właśc. John Mayall & Bluesbreakers) gdzie na albumie “Blues Breakers” udokumentował własną I indywidualna pozycję na scenie instrumentalistów. W 1966 roku opuścił zespół.

CREAM



Grupa powstała w 1966 roku, a w jej skład wchodzili od początku oprócz Claptona - basista Jack Bruce i perkusista Ginger Baker. Eric od razu narzucił w grupie swoje tempo gry „zabijając” publikę swoimi cudownymi solówkami. Niezwykłe zdolności improwizacyjne wszystkich muzyków, połączone z zespołową dyscypliną czyniły występy grupy niezapomnianym spektaklem. Swój status legendy Cream zawdzięcza hałaśliwym bluesowym jamom i rozbudowanym koncertowym solówkom, natomiast ich dzieła studyjne charakteryzują się dużym wyrafinowaniem. Warto zaznaczyc że grupa nagrała zaledwie 3 albumy studyjne, ale wielokrotnie pokazywała iż to nie w studiu czują się najlepiej, a ich żywiołem są koncertowe występy na żywo.
Mimo zaledwie dwuletniej działalności, grupa uzyskała status legendy i to nie tylko dzięki nazwisku Claptona, ale i nietuzinkowym zdolnościom pozostałych muzyków, którzy wraz z Claptonem reaktywowali się na 4 koncerty w Royal Albert Hall w Londynie po 37 latach od swojej ostatniej wspólnej aktywności. Miejsce koncertów jest autentycznie to samo miejsce w którym zagrali pożegnalny koncert w 1968 roku.

Po rozwiązaniu Cream w 1969 roku, Clapton przez rok grał w Blind Faith, a następnie dołączył do Delaney And Bonnie And Friends..

DEREK AND THE DOMINOS



Grupa powstała niedługo po rozpadzie formacji Blind Faith i dorównała popularności kapeli Cream. Celem Claptona współistnienia z tą grupą, było zneutralizowanie swojego statusu gwiazdy i spokojne komponowanie. Po nieudanym solowym debiucie postanowił odnaleźć się w kolejnej grupie i mu się to bezdyskusyjnie udało. Zwerbował do swojej działalności skład z ówczesnej sekcji rytmicznej Delaney & Bonnie’s, a byli to - Bobby Whitlock (klawisze, śpiew), Carl Radle (bas) i Jim Gordon (perkusja)). Tony Ashton z The Remo Four i Ashton, Gardner, Dyke, Paice Ashton i Lord. Kompletna nazwa uformowała się z faktu iż koledzy z kapeli nazywali go „Derek”.
Koleje twórczości tej kapeli są ściśle związane z zalotami Claptona do żony George’a Harrisona, którego znał od czasów nagrania wspólnego kawałka na „Białym Albumie” Beatlesów. Patti Boyd Harrison odrzuciła jego zaloty przez co rozpoczęły się jego problemy związane z heroiną i alkoholizmem.
Zainspirowany miłością do Patti stworzył fantastyczny album “Layla and Other Assorted Love Songs” z największym hitem – „Layla”, ale nie tylko to dodało smaczku całej twórczości zespołu. Ogólnie zespołem wstrząsnęła wiadomość o śmierci Hendrixa. 10 września 1970 roku, 8 dni przed śmiercią Hendrixa zespół nagrał ostrą wersję “Little Wing” w hołdzie właśnie dla zmarłego gitarzysty; została ona ostatecznie dodana do albumu. To nie był koniec tragicznych prześladowań twórczości D&TD bowiem w rok później, w przededniu pierwszej amerykańskiej trasy zespołu, Duane Allman zginął w wypadku motocyklowym. Wstrząśnięty zespół rozpoczął jednak trasę po Stanach. Clapton przyznawał później, że wszystko działo się wtedy z pomocą narkotyków i alkoholu. Mimo to z tego materiału powstał podwójny album na żywo - “In Concert”. Derek and the Dominos rozpadli się w Londynie, tuż po rozpoczęciu nagrywania materiału na drugą płytę; Radle pozostał głównym basistą Claptona aż do lata 1979; w maju 1980 zmarł z powodu alkoholu i narkotyków. Natomiast rozstanie Claptona z Whitlockiem było najwyraźniej bardziej osobiste i artyści wrócili do współpracy dopiero w roku 2003 – Clapton wystąpił gościnnie podczas występu Witlocka w programie Later with Jools Holland, gdzie zagrał i zaśpiewał “Bell Bottom Blues”, który to kawałek pojawił się później na DVD “Later with Jools”. Kolejnym tragicznym przypisem do historii Dominosów był los perkusisty Jima Gordona, który okazał się niezdiagnozowanym schizofrenikiem; parę lat później w psychotycznym ataku zamordował matkę przy pomocy młotka i został skazany na 14 lat więzienia. Po kilku latach odbywania wyroku został przeniesiony do zakładu dla umysłowo chorych, gdzie pozostaje do dzisiaj.

SOLO

W 1970 roku Clapton rozpoczął początkowo wydawać by się mogło - epizodyczną karierę solową i wydał album "Eric Clapton". W związku z tym że płyta nie wzbudziła aplauzu wśród słuchaczy, Clapton zdecydował się odwlec swój kolejny solowy projekt by nabrać pewności siebie w Derek And The Dominos o którym już szerzej wspomniałem :P.
W sierpniu 1974 roku na rynku ukazała się płyta "461 Ocean Boulevard", na której znalazł się między innymi wielki hit Claptona, promujący tę płytę singiel - "I Shot the Sheriff" cover utworu Boba Marleya. Kolejne płyty to prawdziwe pasmo sukcesów - "There's One in Every Crowd" (1975), "E.C. Was Here" (1975), "No Reason to Cry" (1976).
W 1977 roku Clapton wydał jeden ze swych najlepszych albumów - "Slowhand". Znalazły się tam między innymi piosenki "Cocaine", "Lay Down Sally" i "Wonderful Tonight". Lata 80. należały do Claptona, każdy jego album przynosił kolejne wielkie przeboje, które podbijały zestawienia. Mimo tego "komercyjnego kursu", artysta nadal potrafił zadowolić fanów jego wcześniejszego, ambitniejszego wcielenia, proponując doskonałe wydawnictwa jak "August" (1987), czy "Journeyman" (1989).



Tragiczne wydarzenia prześladowały Claptona ponownie już na początku lat 90-tych. W 1991 roku ma to charakter dość indywidualny, Eric przeżywa śmierć syna. Pod wpływem tego zdarzenia powstał utwór "Tears In Heaven" znajdujący się na płycie zarejestrowanej podczas występu dla MTV, zatytułowanej "Unplugged". Od tego momentu Clapton zwolnił nieco tempo.
W 2000 roku muzyk złożył hołd swojemu muzycznemu idolowi B.B. Kingowi. Obaj wielcy artyści postanowili wspólnie zagrać utwory, które niegdyś nagrali samodzielnie. Tak powstał album "B.B. King And Eric Clapton - Riding With The King". Rok później ukazała się płyta "Raptile". W roku 2002 na rynek trafiło koncertowe wydawnictwo "One More Car, One More Rider", złożone z dwóch płyt CD oraz płyty DVD. Znalazły się tam zarówno nowsze utwory Claptona jak choćby "My Father's Eyes" czy "Tears In Heaven" jak też wielki hity - "Cocaine", "Layla".
Kolejna płyta Claptona "Me & Mr. Johnson" jest także hołdem, tym razem złożonym przez słynnego gitarzystę Robertowi Johnsonowi, jednemu z najbardziej utalentowanych i innowacyjnych amerykańskich muzyków bluesowych. Eric od dawna znany jest z miłości do bluesa, a na tym albumie umieścił własne interpretacje 14 kompozycji Johnsona, wybranych spośród 29, jakie nagrał w swej krótkiej karierze. Krążek ukazał się w marcu 2004 roku.
W sierpniu 2005 roku na rynku ukazał się krążek "Back Home". Album zawiera dwanaście kompozycji, z których pięć Eric Clapton skomponował wraz ze stałym współpracownikiem Simonem Climie. Wśród nich znajduje się singiel promujący album "Revolution". Poza tym na "Back Home" możemy usłyszeć między innymi utwory George'a Harrisona, grupy The Spinners czy Stevie'ego Wondera i Syreety Wright. Warto dodać, że na "Back Home" można usłyszeć wielu znamienitych gości. Są to Steve Winwood, John Mayer, Robert Randolph czy Pino Paladino.

Dyskografia zespołów Claptona (wybrana ważniejsza twórczość)

The Yardbirds:

Five live Yardbirds (1964),
Sonny Boy Williamson And The Yardbirds (1965),
Roger The Engineer (1966),
Little Games Sessions And More (1968),
Greatest Hits Vol. 1 ((1986),
Live At The BBC (1997),
Masters (1998)

The Cream:

Fresh Cream (1966),
Disraeli Gears (1967),
Wheels Of Fire (1968),
Goodbye (1969),
Live Cream (1970),
Live Cream -Vol. 2 (1972),
Strange Brew - Very Best Of (1983);

Derek And The Dominoes:

Layla and Other Assorted Love Songs (1970),
In Concert (1973),
Layla and Other Assorted Love Songs - The 20 Anniversary Edition (1990),
The Layla Sessions (1990),
Live At The Fillmore (1994)

Dyskografia Claptona - solo (główne albumy)


* 1970 – Eric Clapton
* 1973 – Eric Clapton's Rainbow Concert [live]
* 1974 – 461 Ocean Boulevard
* 1975 – There's One in Every Crowd
* 1975 – E.C. Was Here [live]
* 1976 – No Reason to Cry
* 1977 – Slowhand
* 1978 – Backless
* 1980 – Just One Night [live]
* 1981 – Another Ticket
* 1983 – Money and Cigarettes
* 1984 – Too Much Monkey Business
* 1985 – Behind the Sun
* 1986 – August
* 1989 – Homeboy
* 1989 – Journeyman
* 1991 – 24 Nights [live]
* 1992 – Rush
* 1992 – Unplugged [live]
* 1993 – Stages [live]
* 1994 – From the Cradle
* 1997 – Live in Montreux
* 1998 – Pilgrim
* 2000 – Riding with the King
* 2001 – Reptile
* 2002 – Eric Clapton Live
* 2002 – One More Car, One More Rider [live]
* 2004 – Me and Mr. Johnson
* 2004 - 461 Ocean Boulevard Deluxe Edition ([live] from 1974)
* 2004 – She's So Respectable
* 2005 – Back home
* 2006 - The Road To Escondido
* 2007 - Complete Clapton

Składy zespołów

W skład grupy The Yardbirds wchodzili:

* Jeff Beck – gitara prowadząca
* Eric Clapton – gitara prowadząca
* Chris Dreja – gitara rytmiczna, później gitara basowa
* Jim McCarty – perkusja
* Jimmy Page – gitara prowadząca, początkowo gitara basowa
* Keith Relf – śpiew, harmonijka ustna
* Paul Samwell-Smith – gitara basowa
* Anthony "Top" Topham – gitara prowadząca

Zespół funkcjonuje od 1992 roku nadal (skład: Ben King, Chris Dreja, John Idan, Billy Boy Miskimmin, Jim McCarty)

Jedyny skład zespołu Cream:


* Ginger Baker – perkusja
* Jack Bruce – gitara basowa, śpiew
* Eric Clapton – gitara, śpiew

Skład zesopłu Derek And The Dominos:

* Jim Gordon — perkusja
* Duane Allman — gitara
* Eric Clapton — gitara, śpiew
* Carl Radle — gitara basowa
* Bobby Whitlock — instrumenty klawiszowe, śpiew

Składy Claptona (indywidualnie, solo)

Zespół koncertowy - 2006

Trasa Europejska:

* Eric Clapton - gitara, śpiew
* Doyle Bramhall II - gitara, podkład wokalny
* Derek Trucks - gitara
* Chris Stainton - keybordy
* Tim Carmon - keyboardy
* Willie Weeks – gitara basowa
* Steve Jordan - perkusja
* The Kick Horns (Simon Clarke, Roddy Lorimer, i Tim Sanders) – instrumenty dęte
* Michelle John – podkład wokalny
* Sharon White – podkład wokalny

Trasa po USA, Japonia, Australia i Nowa Zelandia:

* Eric Clapton - gitara, śpiew
* Doyle Bramhall II - gitara, podkład wokalny
* Derek Trucks - gitara
* Chris Stainton - keybordy
* Tim Carmon - keyboardy
* Willie Weeks – gitara basowa
* Steve Jordan - perkusja
* Michelle John – podkład wokalny
* Sharon White – podkład wokalny

Support trasy europejskiej i północnoamerykańskiej: The Robert Cray Band

Byli członkowie zespołu

* Albert Lee - gitara
* Jack Johnson - gitara
* Mark Knopfler - gitara
* Andy Fairweather Low – gitara, podkład wokalny
* Phil Palmer - gitara
* George Terry – gitara, podkład wokalny
* Gary Brooker - klawisze
* Chuck Leavell - klawisze
* Greg Phillinganes - klawisze, organy Hammonda, podkład wokalny
* Billy Preston – organy Hammonda B3
* David Sancious – klawisze, gitara, harmonijka, podkład wokalny
* Chris Stainton – pianino, keyboard
* Nathan East – gitara basowa
* Pino Palladino - gitara basowa
* Carl Radle - gitara basowa
* Paulinho Da Costa – instrumenty perkusyjne
* Phil Collins – perkusja, podkład wokalny
* Ray Cooper - perkusja
* Steve Ferrone - perkusja
* Steve Gadd - perkusja
* Ricky Lawson - perkusja
* Andy Newmark - perkusja
* Jamie Oldaker - perkusja
* Jim Price – trąbka, puzon, keyboard
* Bobby Keys - saksofon
* Yvonne Elliman – podkład wokalny
* Katie Kissoon - podkład wokalny
* Marcy Levy - podkład wokalny
* Tessa Niles - podkład wokalny

Inne strony

Oficjalna Strona Erica Claptona
Nieoficjalna strona o Ericu Claptonie polskojęzyczna

przy pomocy w zbiorze materiału z rmf.fm i wikipedia.pl