[demrisad]

no to może z Twoim genialnym angielskim i moją duszą poetki coś się z tego zrobi:D?

[Innocence]

Buahaha ja nie powiedziałam że mój angielski jest genialny
Ale tak w sumie... do kontemplowania piękna i geniuszu Frogs to tekst jest mi średnio potrzebny ;) wiem wiem że tekst to podstawa. ale czasem mówi się trudno

No i widzisz! I przez Ciebie muszę se Frogs włączyć

[demrisad]

ech to chyba będę musiała sobie wyczarować tłumaczenie:D
no to słuchaj żab, słuchaj:D
a ja tymczasem ide z moją Żabą na spacer;D;) żaba to pies:D

[Remol]

Moj zdecydowany numer dwa AiC ...swietny klimat,swietne teksty poprostu cudo A jesli chodzi o ulubione kawałki to wytypowałbym Grind,Brush Away,Sludge Factory,Head Creeps no i Frogs

[lukaszo]

Mój absolutny nr 1 jesli chodzi o płyty Chainsów.Swietny klimat.Najbardziej brudna płyta Aliceow.Moj ulubiony utwor to Brush Away z wysmienitą solowką.na drugim miejscu stawiam Shame In You.

[aliveinchains]

Po wydaniu niemal akustycznego Jar of Flies chłopaki ponownie wrócili to rock-metalowego grania. Muzyki mrocznej i psychodelicznej. Mrok, ciężar, brud, narkotyczny klimat to przymiotniki które zawsze kojarzą mi się z twórczością AIC, ale w przypadku Tripoid vel Alice In Chains te cechy są jeszcze bardziej wyczuwalne niż na poprzednich płytach. Może dzieje się tak za sprawa innego podejścia do muzyki. Jerry i ska eksplorują inne, bardziej nowoczesne oblicze rocka…bynajmniej nowoczesność nie musi oznaczać grania industrialu, bardzie powiedziałbym jest to nowoczesność w stylu AEnimy Tool’a, czy Angel Dust FNM. Czyli mamy zerwanie z tradycyjnym hard rockiem i heavy metalem spod znaku Led Zeppelin i Black Sabbath. Muzyka na Tripoid jest oparta generalnie na ciężkim, odhumanizowanym i brudnym riffie gitarowym, któremu wtóruje równie „robotyczny” bas (perkusja na szczęście sprawia wrażenie żywego instrumentu). To jest jedna strona medalu. Druga to równoległe wplatanie przez Jerrego przesterowanych solówek, aranżacji, wstawek gitarowych czy jak to tam nazwać… efekt muzyka przyprawiająca o drżenie, dobra na ścieżkę dźwiękowa do jakiegoś ambitnego thrillera…Na pozór trudną w odbiorze muzykę upiększa Layne Staley. Upiększa oczywiście poprzez swój charakterystyczny i nieodżałowany sposób śpiewania, układanie pięknych lini wokalnych. Ale i tu wokalista rezygnuje z przebojowych refrenów znanych z Dirt czy Facelift. Jego głos często modulowany przesterem, jest przepełniony bólem, wydobywa się jakby z innego wymiaru (czyżby Layne przewidywal, ze koniec już bliski?). Teksty pisane na spółkę z Jerrym to totalny nihilizm i deprecha.
Album należy, przynajmniej częściowo, do gatunku Slow, Deep and Hard. Tak mamy w kawałkach takich jak Grind (główny wokal przejmuje tu Jerry) , Brush Away, Sludge Factory, czy God Am (ten rwany riff!). Muzyka nabiera tempa w Head Creeps, Again, czy zagranych na większym luzie awangardowe So Close i Nothig Song…Frogs jest istna narkotyczna apteką (sam nie wiem do teraz co Layne recytuje pod koniec). Są i piękne ballady z Shame In You na czele ale i uroku płycie dodają oparte na folku i „bitelsach”’ Heaven Beside You czy Over Now, gdzie pierwsze skrzypce przy mikrofonie dzieży Jerry… Piękna to płyta, może nie wchodzi tak szybko jak Dirt czy Facelift, ale jak się w nią wsłucha to uzależnia jak narkotyk. Ponad 2 mln sprzedanych sztuk albumu z muzyka nie mającej takiej lotności medialnej jak Vs, Superunknown, Nevermind wiadomo jakich zespołów, przy braku trasy promującej to nie lada sukces. Takie to były wspaniałe czasy dla Rock’a.
Nie nazwę Alice In Chains najlepsza płytą w dorobku zespołu. Daje jej remis wspólnie z Dirt.

[stiwi]

Razem z Dirt tworzy duet, który całą resztę zwala z nóg...
Praktycznie każdy kawałek z tej płyty jest świetny.
Ja wybrałem "Over Now", strasznie podoba mi się ta piosenka, a wiedziałem, że nie dostała dużo głosów.